- Zainteresowanie liturgią trydencką wykazują na przykład duchowni, którzy przed „Summorum pontificum” nie utożsamiali się z tradycjonalistami, a znani są z aktywności duszpasterskiej na Krakowskiem Przedmieściu w Warszawie. - Z Michałem Buszewskim, szefem działu Religia kwartalnika “Pro Fide, Rege et Lege”, rozmawia Robert Wit Wyrostkiewicz.

W dniu 13 maja br. ogłoszono na Watykanie dokument pod nazwą “Universae Ecclesiae”. Czego on dotyczy?

- Jest to zaakceptowana przez Ojca Świętego Benedykta XVI instrukcja wykonawcza do motu proporio “Summorum pontificum”. Ma ona na celu ułatwienie dostępu do Mszy trydenckiej i innych sakramentów celebrowanych według ksiąg liturgicznych sprzed Soboru Watykańskiego II. Została wydana, gdyż wielu postępowych katolików, świeckich i duchownych, robi wszystko, co w ich mocy, by utrudniać przywracanie mszy przedsoborowej do naszych kościołów.

Kiedy Benedykt XVI przywrócił w 2007 r. do łask Mszę świętą w tzw. rycie trydenckim poprzez “Summorum pontificum”, media katolickie w Polsce często ograniczały się do depeszy prasowej. Teraz zaś zaledwie w kilka godzin po ogłoszeniu tej instrukcji pojawiły się komentarze mówiące, że o sprawowanie liturgii w formie nadzwyczajnej nie mogą prosić grupy przeciwne Soborowi Watykańskiemu II...

- Punkt 19 instrukcji nic nie mówi o Soborze Watykańskim II! Brzmi on, w tłumaczeniu redakcji Christianitas: “Wierni, którzy proszą o Msze św. w formie nadzwyczajnej, nie mogą w żaden sposób popierać albo należeć do grup, które okazują się być przeciwko ważności bądź prawomocności Mszy św. i Sakramentów celebrowanych w formie zwyczajnej albo przeciwko Biskupowi Rzymu jako Najwyższemu Pasterzowi Kościoła Powszechnego”. Pozycję Biskupa Rzymu określił Sobór Watykański Pierwszy, zaś ryty sakramentów w posoborowej formie zwyczajnej są dziełem Pawła VI, a nie Soboru Watykańskiego II. Słowem – polscy komentatorzy mijają się z prawdą co do istotnego zapisu watykańskiej instrukcji. Dlaczego tak czynią? Bo są wśród tych, którzy torpedują “Summorum pontificum”.

Konsultor liturgiczny Konferencji Episkopatu Polski ks. Mateusz Matuszewski przypomina także, że tylko księża posiadający “podstawy łaciny” mogą celebrować mszę świętą według mszału z 1962r. Czyżby absolwenci seminariów duchownych nie znali tego języka?

- Ufam, że będzie to początek refleksji Kościoła w Polsce nad spełnieniem woli bł. Papieża Jana XXIII zawartej w Konstytucji Apostolskiej “Veterum Sapientia”, tj. o podniesieniu studium języka łacińskiego z 22 lutego 1962 r. Dokument ten poleca biskupom, by kształceni przez nich klerycy poznali biegle łacinę, zanim zostaną wyświęceni na kapłanów. Z kolei Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II nakazuje biskupom: “należy zadbać, aby wierni umieli wspólnie odmawiać lub śpiewać także w języku łacińskim stałe części Mszy świętej dla nich przeznaczone”. To takie dwa kamyczki do ogródka pt. “Kto jest niewierny nauczaniu Soboru Watykańskiego II”.

Jak w praktyce w Polsce wygląda stosowanie motu proprio “Summorum pontificum”?

- W 2007 r. było 5 mszy celebrowanych w każdą niedzielę, dziś jest ich 16. W 2007 r. było 8 mszy celebrowanych raz na miesiąc, dziś jest ich przynajmniej 45. Zatem przez te 3,5 roku odnotowaliśmy istotny wzrost. Byłby on jeszcze bardziej znaczący, gdyby była większa życzliwość proboszczów i biskupów względem woli Ojca Świętego Benedykta XVI.

Jakie kręgi katolików zainteresowały się liturgią tradycyjną po ogłoszeniu “Summorum pontificum”?

- Na pierwszym miejscu wymieniłbym młodzież. W każdej świątyni, w której jest msza w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego, znaleźć można młodych ludzi odnajdujących tam tożsamość katolicką. Chyba każdy z nas zastanawiał się kiedyś, dzięki czemu Polska przed wiekami przejęła chrześcijaństwo i była wielkim katolickim narodem. Na pewno najważniejszą rolę odegrała tu msza rzymska, skodyfikowana przez św. Grzegorza Wielkiego i św. Piusa V. To jest znak czasu, który muszą odczytać nasi duszpasterze: gitary i opowieści o kremówkach nie wypełnią potrzeby religijnej dusz szukających czegoś i Kogoś więcej niż miłej wspólnoty ludzkiej. Zainteresowanie liturgią tradycyjną pojawia się w naturalny sposób w kręgach różnych grup oazowych oraz duszpasterstw, które do 2007 r. nie były tradycyjne. W szczególności są to kapłani, którzy bardziej chcą służyć Bogu niż człowiekowi. Zainteresowanie liturgią trydencką wykazują na przykład duchowni, którzy przed „Summorum pontificum” nie utożsamiali się z tradycjonalistami, a znani są z aktywności duszpasterskiej na Krakowskiem Przedmieściu w Warszawie. Myślę tu o księżach: Stanisławie Małkowskim, Jacku Bałembie i Łukaszu Kadzińskim.

Źródło: Nasza Polska