n_ciekawestrony.jpg

Kto najgorszy w rządzie?
 

 -   I L U S T R A C J E   - 


Wojciech Wejner

Dzieci pana majstra



-  M A G I S T E R I U M  -


Pius XII

Optatissima pax - O pokoju


 

Naszą witrynę przegląda teraz 1803 gości 
Ilość odsłon od 7 XI 2008 r. .
mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter

Pójdźmy za Nim!

Nakładem Wydawnictwa Diecezjalnego i Drukarni w Sandomierzu ukazała się wyjątkowa książeczka - wizytówka serii Magna carta. To niemal zapomniana - niewygodna, bo katolicka - wiecznie aktualna nowela Henryka Sienkiewicza zatytułowana "Pójdźmy za Nim!". Więcej...

Katechizm św. Piusa X

Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu ma zaszczyt i przyjemność zaprezentować nowe wydanie (4 kolory okładki do wyboru!) wybitnego dzieła świętego papieża - Piusa X - ponadczasowego i ortodoksyjnego katechizmu dla osób dorosłych i młodzieży. Więcej...

Cesarski odstępca

Staraniem WDS ukazała się kolejna książka Louisa de Wohla – już piętnasta! – „Cesarski odstępca” goszcząca – niejako w drodze wyjątku – w arcyciekawej serii brawurowych powieści historycznych o przygodach najwspanialszych świętych. Więcej...

Listy z podróży do Ameryki, t. 1

"Listy z podróży do Ameryki" Sienkiewicza, ponownie wydane w stulecie śmierci autora, to ósma z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

Listy z podróży do Ameryki, t. 2

"Listy z podróży do Ameryki" Sienkiewicza, ponownie wydane w stulecie śmierci autora, to ósma z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

O mitrę hospodarską

"O mitrę hospodarską" Jeske-Choińskiego, ponownie wydana w ponad wiek od pierwszej edycji, to siódma z nowej serii - Magna carta - zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i na początku XX. Więcej...

Posłaniec Króla

Nakładem Wydawnictwa Diecezjalnego i Drukarni w Sandomierzu ukazała się długo oczekiwana książka Louisa de Wohla (już czternasta!) "Posłaniec Króla" goszcząca w arcyciekawej serii brawurowych powieści historycznych o przygodach najwspanialszych świętych. Więcej...

Tiara i korona, t. 1

"Tiara i korona" Jeske-Choińskiego, ponownie wydana w ponad wiek od pierwszej edycji, to szósta z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

Tiara i korona, t. 2

"Tiara i korona" Jeske-Choińskiego, ponownie wydana w ponad wiek od pierwszej edycji, to szósta z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

Rodzina Połanieckich, t. 1

"Rodzina Połanieckich" Sienkiewicza, ponownie wydana w stulecie śmierci autora, to piąta z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

Rodzina Połanieckich, t. 2

"Rodzina Połanieckich" Sienkiewicza, ponownie wydana w stulecie śmierci autora, to piąta z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i początku XX. Więcej...

Matka Boża i Jej rodzina

Nakładem WDS ukazała się książka z godnymi uwagi wywiadami z szesnastoma rozmówcami oraz artykułami autorstwa Kajetana Rajskiego o Najświętszej Maryi Pannie, Jej świętach i kulcie oraz Jej bliższej i dalszej rodzinie, a także o siedmiu szkaplerzach. Więcej...

Błogosławieni i słudzy Boży

Nakładem WDS ukazała się książka z pasjonującymi wywiadami o dwunastu błogosławionych i sześciu sługach Bożych przeprowadzonymi przez Kajetana Rajskiego z dziewiętnastoma rozmówcami, zwierająca także teksty o niezwykłym dziedzictwie czterech świętych. Więcej...

Bez dogmatu

"Bez dogmatu" Henryka Sienkiewicza, ponownie wydane w stulecie śmierci autora, to czwarta z nowej serii książek – Magna carta – zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i na początku XX. Więcej...

Puszcza

Powieść "Puszcza" Józefa Weyssenhoffa, ponownie wydana wiek po pierwszej edycji, to trzecia z serii książek Magna carta zawierającej wielkie i ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i na początku XX. Więcej...

Wiry

"Wiry" Henryka Sienkiewicza (1846–1916), ponownie wydane w stulecie śmierci autora, to druga z nowej serii książek - Magna carta - zawierającej wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i na początku XX. Więcej...

Na polu chwały

"Na polu chwały" Henryka Sienkiewicza, ponownie wydane w stulecie śmierci autora, otwiera nową serię książek - Magna carta - zawierającą wielkie, ważne karty naszej rodzimej literatury, wybitne polskie powieści pisane w wieku XIX i na początku XX. Więcej...

Prawdziwy męczennik

Spod pióra Kajetana Rajskiego, młodego katolickiego pisarza z Krakowa, mającego na swym koncie już dwadzieścia pozycji książkowych, nie licząc poczytnych artykułów i wywiadów, wychodzi kolejne dzieło: dwutomowa refleksja o świętych, wydana przez WDS. Więcej...

Śmierć i sąd

Lektura tych książek – wydanych ponownie po ponad pół wieku przez WDS – jest niezwykle ważna dla każdego. Seria „Eschatologia” ks. Marcina Ziółkowskiego dotyka bowiem spraw ostatecznych, takich jak: śmierć i sąd, niebo i piekło, oraz koniec świata. Więcej...

Niebo i piekło

Lektura tych książek – wydanych ponownie po ponad pół wieku przez WDS – jest niezwykle ważna dla każdego. Seria „Eschatologia” ks. Marcina Ziółkowskiego dotyka bowiem spraw ostatecznych, takich jak: śmierć i sąd, niebo i piekło, oraz koniec świata. Więcej...

Koniec świata

Lektura tych książek – wydanych ponownie po ponad pół wieku przez WDS – jest niezwykle ważna dla każdego. Seria „Eschatologia” ks. Marcina Ziółkowskiego dotyka bowiem spraw ostatecznych, takich jak: śmierć i sąd, niebo i piekło, oraz koniec świata. Więcej...

Tylko Kościół. Apologetyka

Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu ma zaszczyt i przyjemność zaprezentować w stulecie śmierci autora pierwsze polskie tłumaczenie książki „Tylko Kościół. Apologetyka” dobitnie dowodzącej, że poza Kościołem katolickim nie ma zbawienia. Więcej...

http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/432152baner_Pojdzmy_za_Nim.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/229445baner_Pius_X.JPG http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/657702baner_RCesarski.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/587604baner_Listy_1.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/329658baner_Listy_2.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/830971baner_MitreHospodarska.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/811784baner_poslaniec_krola.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/631027baner_TiaraiKorona1.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/235694baner_TiaraiKorona2.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/669600baner_RPolanieckich2.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/244631baner_RPolanieckich1.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/957404baner_MB_i_jaj_rodzina_czyli_kto.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/589607baner_SiBczylikto.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/206161baner_Bez_dogmatu.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/379606baner_Puszcza.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/635690baner_Wiry.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/945785baner_Na_polu_chwaly.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/711253banerPrawdziwyMezczyzna1.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/689327baner_Smierc_i_sad.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/471952baner_Niebo_i_pieklo.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/330416baner_KoniecSwiata.jpg http://www.rodzinakatolicka.pl/components/com_gk2_photoslide/images/thumbm/661023baner_Tylko_Kosciol.jpg
 

O człowieku, który nie umiał milczeć PDF Drukuj Email
Ocena użytkowników: / 0
SłabyŚwietny 
wtorek, 11 kwietnia 2017 23:16

Cechą najwyższej inteligencji jest wprowadzanie porządku, nadawanie celu rzeczom: rzeczy są dla innych. Człowiek jest dla Boga. Musi on tendere in Deum – dążyć do Boga… Dajmy naszym wiernym mocną duchowość, zbudowaną na podstawowych prawdach (abp. Marcel Lefebvre).

Kościół nie jest mistycznym ciałem papieża – Kościoł wraz z papieżem jest Mistycznym Ciałem Chrystusa. Gdy wewnętrzne życie chrześcijan jest coraz bardziej skupione na Chrystusie, nie popadają oni w rozpacz, nawet gdy cierpią z powodu upadku papieża (o. Roger -Thomas Calmel OP).

Nie da się podjąć tych dramatycznych zagadnień bez rzetelnej dyskusji o tym, co zdarzyło się na ostatnim Soborze. Dyskusja ta – tak samo jak rzetelna debata o przyczynach katastrofy pod Smoleńskiem i wyświetlenie ich, co ma miejsce dzisiaj – wcześniej czy później, musi się odbyć także w Polsce. Taka jest bowiem natura umysłu ludzkiego, którego nie sposób bez końca karmić półprawdami. 

Gdy widzi się ich na zdjęciach – z okazji święceń, czy uroczystości – ma się wrażenia powrotu do czegoś odległego, zapomnianego, ale jednak wciąż przedziwnie bliskiego. Zawsze mają ręce złożone, porządne sutanny, stoją w rzędach. Dlaczego księża Bractwa św. Piusa X nigdy nie pozwolą sobie na odrobinę choćby luzu?

Znają łacinę i biegle się nią posługują. Cytują św. Tomasza. Najchętniej rozmawiają o tym, co zawierają stare katechizmy. Podczas kazań mówią o istocie ofiary Chrystusa, o grzechu, sądzie, piekle, niebie i czyśćcu. O życiu duchowym i o świętych Nie pochlebiają wiernym, nie częstują ich na początek wylewnymi podziękowaniami za to, że byli tak uprzejmi i przyszli w niedzielę na Mszę i nie życzą „miłego dnia”. Czy ktoś widział ich kiedyś w cywilnym ubraniu? Jeżeli sutanna noszona w każdych okolicznościach miałaby by być znakiem przynależności do sekty – tak, są sektą („sekciarzem” był także ks. Ignacy Skrupka, który napisał w modlitwie: „Sutanna […] wołać będzie do wszystkich, iż to sługa Boży, a więc człowiek głoszący istnienie, działanie Boga. […] Ja chcę być sługą Bożym – pragnę odpowiedzieć zamiarom Boga względem mnie”). Przecież tyle razy się słyszy: „sekta lefebrystów”, „ci schizmatycy od Lefebvra”. Właściwie nie ma obelgi, której by im nie przyznano.

„(…) zanim rzucimy kamień na cudzołożnicę…, powinniśmy prześwietlić własne sumienie”, apelował do amerykańskich katolików w czasie ostatniej wojny abp Fulton. J. Sheen, „Jaki jest pożytek ze świata, który pragnie obalić Hitlera lub Stalina, jeśli zachowuje on jednocześnie ducha będącego dla nich pożywką? Aby móc sprawiedliwie sprzeciwiać się narodowi będącemu wrogiem Boga, musimy wierzyć w Boga; nie możemy miażdżyć bożków tego narodu, zachowując jednocześnie nasze własne bożki” (Whence Come Wars, 1940 r.)

Słowa te dobrze opisują dzisiejszą sytuację zawieszenia konfliktu między Kościołem a światem, którego błędy, od czasu ostatniego Soboru, próbuje się w Kościele bagatelizować, usprawiedliwiać, a najczęściej po prostu przyswaja się je niemal bez ograniczeń.

Jednym z tych błędów było potępienie francuskiego arcybiskupa Marcela Lefebvre i czterech konsekrowanych przez niego biskupów (słynna ekskomunika Jana Pawła II z 1988 roku) oraz gromy, które sypały się przez ponad czterdzieści lat na jego głowę. Oraz na księży z założonego przez niego Bractwa Św. Piusa X. Błąd ten jest widoczny zwłaszcza dziś, po ogłoszeniu przez Franciszka posynodalnej adhortacji Amoris laetitia, która odsłania niewesołą prawdę, że Kościół „odnowiony” przez ostatni Sobór potrzebuje dalszej, coraz dalej sięgającej „odnowy”. W rezultacie rozstaje się on dziś z doktryną nie tylko w kwestiach teologicznych, ale i moralnych. I wcale nie musi to być wina papieży, w Kościele bowiem od ostatniego Soboru władza papieska jest bardzo ograniczona, obowiązuje „kolegializm”. Warto wziąć na serio słowa Matki Bożej w Fatimie w 1917, która przestrzegała, że „Ojciec święty będzie bardzo cierpiał”.

Gdy króluje infantylizm

Tym, co zawsze uderza w sposobie wypowiadania się księży Bractwa jest bez wątpienia ton swobodnej pewności. A nawet kategoryczności stwierdzeń. Nie ma „Być może…”, „Spójrzmy na to od innej strony, a przez to głębiej…”, „Kimże ja jestem, żeby mieć pewność, czym jest grzech…” etc. Bez akademickiej powagi jednak, posępności, czy nawet jakiejś lekko złośliwej satysfakcji (o co wielu ich posądza) z powodu morza ignorancji na temat prawd wiary, jakie rozlewa się dziś wśród ludzi ochrzczonych.

W czasie, gdy w tak wielu sytuacjach duszpasterskich w Kościele wszystko kończy się na „tak, ale”, gdy starannie omija się  dogmatyczne stwierdzenia, gdy strategia uników pozwala niemal całkowicie wyeliminować z refleksji wierzących naukę o rzeczach ostatecznych, wieczności nagrody i kary, zastąpioną przez nieustanny hymn na temat doczesności, gdy stwierdzenie extra Ecclesiam nulla salus („poza Kościołem nie ma zbawienia”) brzmi obrazoburczo dla ludzi pragnących ze wszystkich sił okazać się bardziej „wspaniałomyślnymi”, „szlachetnymi”, bardziej „otwartymi” od Boga, takie głosy brzmią naprawdę wyzywająco. Mogą być odbierane jako nie tylko nazbyt kategoryczne, a nawet „niepotrzebnie jątrzące”. W końcu szczęśliwie minęły już czasy, gdy nas straszono piekłem; teraz wszyscy idziemy „do Domu Ojca”! Tak bardzo odzwyczailiśmy się w Kościele od pozbawionych intelektualnego wahania twierdzeń, w których przebija niezrozumiała dla wielu pewność, że grzech człowieka jest czymś tak niewyobrażalnie obrażającym Boga, że aby zadośćuczynić sprawiedliwości Bożej musiał ponieść mękę i okrutną śmierć Syn Boży!

Kusi i często wygrywa infantylizm. Zdarza się, że nasi Pasterze traktują nas jak dzieci specjalnej troski, którym należą się miłe, pogodne opowiadania o miłosiernym, dobrotliwym Ojcu i sentymentalnym, współczującym Synu. I o tym, że filantropijna i uczuciowa jedynie „miłość” do drugiego człowieka, wielorako okazywane współczucie dla ubóstwa i „odrzucenia” – a więc także akceptowanie „różnorodności” – jest prawdziwym kluczem do nieba. Ich łagodne utyskiwania o tym, że „wiernych dotknął kryzys wiary” w niczym nie mogą zmącić coraz bardziej obojętnie traktowanego przekonania, że cokolwiek by się w naszym życiu nie działo, jak byśmy nie pobłądzili, i tak wszyscy spotkamy się „na niebieskich pastwiskach”, bo „Bóg jest Miłością”.

Nawet Benedykt XVI w encyklice Spe salvi sugeruje, że „Chrystus nie zniszczył grzechu swoją odkupieńczą śmiercią, ponieważ grzech nie stanowi przeszkody dla miłości Boga. On nam po prostu objawił, że ten grzech nie jest przeszkodą. Nadzieja nie jest niczym innym, jak przypomnieniem tej 'prawdy' (…) Dlatego też kryterium odróżniającym 'zbawionego od potępionego' jest samo 'pragnienie prawdy' i 'otwarcie na miłość'” (jak podsumował ks. Patrick de La Roche FSSPX w komentarzu do encykliki, opublikowanym w 2008 roku). Według wszystkich posoborowych papieży liczą się bowiem tak naprawdę intencje, nie uczynki.

Łatwo daliśmy się zwieść pozornej mądrości, która oskarża wciąż Kościół o nieprzeliczone winy „przeciwko człowiekowi” popełniane w przeszłości. A zatem, sama Ewangelia wymaga, by „wyrzec się tych błędów”, które prowadziły do absurdalnych ograniczeń szczęścia człowieka. Bo to przecież nie ludzie opuścili Kościół, lecz on opuścił ludzi, jak ujmuje to nie bez ironii Vittorio Messori, i staliśmy się „niczym ofiary zmuszone do odejścia lub zbuntowania się, albo wręcz prześladowania (w jakiejś mierze zasłużonego) tego Kościoła katolickiego, wciąż tak niewiernego swemu posłannictwu”.

Niezwykle wdzięcznym wydawało się to zadanie, tak dla zawodowych rewolucjonistów, jak i wielu z gruntu dobrych i posiadających jak najlepsze intencje ludzi, którym udało się wmówić, że są wystarczająco biegli w historii Kościoła, znają na wyrywki jego nauczanie oraz są kompetentni w ocenie XVIII i XIX wiecznych prądów myślowych, które wydały mu zaciekłą wojnę.

„Tak więc oczernianie Kościoła – jego historii i ludzi z epok minionych i z czasów obecnych – stało się ulubionym sposobem mówienia kleru i katolików świeckich, którzy chcą być słyszani oraz wyglądać na odważnych” (Messori).

„W rzeczywistości trochę więcej kompetencji i chyba większa dawka odwagi są potrzebne do czegoś innego – do podania w wątpliwość, czy sprawy są tak proste, że jedna przyczyna (niewierność Kościoła wobec Ewangelii) wystarcza do wytłumaczenia tego dramatycznego skutku, jakim jest odejście od praktyk, bezbożność, schizma [prawosławna oraz Kościoła chińskiego w XX w. – EPP] herezja, ateizm lub masowo uprawiany agnostycyzm czy prześladowczy antyklerykalizm. Kto zna historię, tę 'prawdziwą', i kto nad tą historią zastanawia się z poszanowaniem prawdy faktów i głębi tajemnicy, ten wie, że niszczycielskie burze, na które natrafia łódź Piotrowa, nie dadzą się wyjaśnić jedynie motywami socjologicznymi, 'grzechami', które wszyscy, pod warunkiem, że są uczciwi i obiektywni, mogą dostrzec”.

Człowiek jest dla Boga

Według krytyków Bractwa św. Piusa X prawdziwym jego problemem w Kościele jest fakt, że nie jest ono w stanie bezkrytycznie podejść do tez zawartych w dokumentach ostatniego Soboru. Tez, które, jak nietrudno zauważyć, potwierdzają przyjęcie przez ojców soborowych modernistycznej teologii, negującej filozofię i teologię, która była podstawą nauczania wszystkich przedsoborowych papieży. Ci, którzy stoją na gruncie tradycyjnego Magisterium i nie zamierzają udawać, że da się ono pogodzić ze wszystkimi tezami Soboru, nie mogą, zdaniem większości biskupów, także polskich, znaleźć się we wspólnocie Kościoła. Ten pogląd najprawdopodobniej zostanie niedługo odesłany do lamusa – rozmowy Watykanu z przełożonym Bractwa, bp Bernardem Fallayem na temat statusu kanonicznego Bractwa wyraźnie w ostatnim czasie „przyspieszyły” i zmierzają do finału – nie wiadomo jednak jeszcze czy z powodu jego nielogiczności, czy raczej z powodu ogólnie panującego przeświadczenia, że praktykowany obecnie ekumenizm pozwala na „różne ekstremizmy”. Można być w Kościele zarówno „lefebrystą” jak i „charyzmatykiem”, czyli w zasadzie protestantem. 

W 1959 ukazało się w „Ateneum kapłańskim” omówienie „Opowiadania o Antychryście” Włodzimierza Sołowiowa i zarazem komentarza do tej książki pióra Antanasa Maceiny. Pierwszym krokiem do zniszczenia samej idei Boga w sercach i umysłach ludzkich jest, jak pisze Jan Sośnicki, autor omówienia, „stworzenie świątyni dla wszystkich kultów i wszystkich religii łącznie. Jak wiadomo, religie i kulty (…) przeczą sobie wzajemnie. Ten, kto uznaje wszystkie, właściwie nie uznaje żadnego. Takie stanowisko wobec religii, wobec prawdy religijnej, dowodzi tylko głębokiej obojętności wobec Boga. Uznając wszystkie sprzeczne 'prawdy' nie uznaje się żadnej. Zaciera to w człowieku jasne pojęcie idei Boga. Zaciera kontakt osobisty z Bogiem. Przygotowuje w duszy głęboką obojętność wobec Boga”. Obniżając cześć religijną w ogóle, niszcząc osobistą relację człowieka z Bogiem stwarza się uczucie 'czczości i nudy'. „Masowa forma w ten sposób zrodzonej apostazji nie jest wrogością wobec Boga, nie jest walką z Bogiem, nie jest 'anty-teizmem', ale jest całkowitym zapomnieniem o Bogu, zapoznaniem Boga” (tekst Jana Sośnickiego opublikował w 2001 roku miesięcznik Zawsze Wierni).

Abp Marceli Lefebvre miał wyjątkowe wyczucie niepohamowanego rozwoju, wręcz ekspansji tego zjawiska – w Kościele, ale i w całej współczesnej kulturze. Gdy analizował w jednym ze swoich „Listów do zagubionych katolików” różnice między tzw. nową Mszą a Mszą trydencką, pokazywał w jaki sposób w nowej liturgii mszalnej umieszczono te same elementy, które do nabożeństw protestanckich wprowadził Luter, dbając starannie o zachowanie pozorów, żeby dla niewprawnych oczu „wszystko zostało po staremu”. „Czy wam to czegoś nie przypomina? Lutrowi zależało także na stworzeniu nowych hymnów, mających zastąpić wszystkie te papistyczne mamrotania. Reforma zawsze przyjmuje postać rewolucji kulturalnej” (M. Lefebvre, „Ofiara czy pamiątka?”, Zawsze Wierni, listopad-grudzień 2003).

Założyciel Bractwa św. Piusa X, abp Marceli Lefebvre (1905-1989) miał pewną dość wyjątkową wśród duchownych cechę: nie umiał w Kościele milczeć. Jego przeciwnicy uważali to nie tylko za nieroztropność, ale za rzecz gorszącą, przejaw karygodnego nieposłuszeństwa. Nie mógł milczeć, ponieważ był człowiekiem, który w kwestii, kim jest Bóg, zachował niezmąconą pewność „odkąd przyszedł do używania rozumu”, jak się kiedyś w świecie katolickim mówiło.

„Od św. Tomasza arcybiskup Lefebvre przejął zasadę i podstawę: człowiek jest a Deo, ad Deum: od Boga i dla Boga. Człowiek musiał więc wrócić do zasady, która była też jego celem, bo został ukierunkowany nie przez porządek statyczny, ale dynamiczny, bo każdy porządek ma cel”, pisał w poświęconej mu książce biograficznej jeden z konsekrowanych przez niego biskupów, Bernard Tissier de Mallerais (cytując wykład arcybiskupa na temat duchowości, wygłoszony we Fryburgu w 1970 r.):

„Cechą najwyższej inteligencji jest wprowadzanie porządku, nadawanie celu rzeczom: rzeczy są dla innych. Człowiek jest dla Boga. Musi on tendere in Deum – dążyć do Boga. Dajmy naszym wiernym mocną duchowość, zbudowaną na podstawowych prawdach”. 

„Dlatego soborowa doktryna Gaudium et spes wydawała mu się tak monstrualna”, uzupełniał bp Tissier de Mallairais. „Uznawała bowiem w człowieku, a nie w Bogu, centrum i szczyt wszystkiego na ziemi (…), zasadę i cel wszystkich instytucji (…). Wręcz przeciwnie – głosił arcybiskup Lefebvre – szerząc zasadę celowości [w Bogu] miłość staje się motorem wszelkiej aktywności. Stąd bierze się fundamentalny błąd liberalizmu, zarówno w duchowości, jak w porządku publicznym: zmierza on do lekceważenia celu ludzkiej wolności ze szkodą dla praw Bożych i dla panowania miłości Bożej”, podsumowywał francuski autor*.

Wierzyć w Boga – ten imperatyw staje się powoli czymś nieistotnym w samym Kościele. A w każdym razie, na pewno czymś bardzo abstrakcyjnym. Nie wiadomo bowiem, czy chodzi tu o Boga – człowieka, czy o człowieka-boga. 

„O ile koncepcja „człowieka-celu” i „człowieka-centrum” odpowiada współczesnej mentalności, nie ma ona żadnego oparcia w religii, która wszystko zwraca ku Bogu, nie ku człowiekowi. Człowiek nie jest samoistnym celem. Jest on celem wtórnym, „ad Alid” (tj. skierowanym ku innemu celowi), poddanym panowaniu Boga, który jest uniwersalnym celem stworzenia” (Romano Amerio).

Wiara, Msza św. trydencka, kapłaństwo – te trzy sprawy były główną osią dzieła Marcelego Lefebvre'a. Propagandowy schemat, który panował w mediach katolickich (i większości świeckich) przez blisko czterdzieści lat, narzucał obraz arcybiskupa jako człowieka nieprzejednanego, pełnego prywatnych fobii i niezdrowych ambicji, niemal osobistego wroga Pawła VI i Jana Pawła II. A nade wszystko, sprawcy rozłamu w Kościele. Nikt jednak w sprawie Założyciela Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X nie wypowiadał się na żadnym forum katolickim jasno.

Zaczynał w Gabonie w 1932 roku, jako kapłan i zakonnik ze Zgromadzenia Ducha Świętego. Kierował założonym przez siebie wyższym seminarium w Libreville. Był wikariuszem apostolskim i pierwszym arcybiskupem Dakaru, wreszcie mianowanym przez Piusa XII delegatem apostolskim na całą Afrykę francuskojęzyczną. Po trzydziestu latach pobytu w Afryce, misjonarz Marcel Lefebvre zostawił tam kwitnącą cywilizację chrześcijańską. Rozmach, z jakim przewodził misjom Kościoła oraz ilość nawróconych animistów karzą myśleć o złotym wieku chrześcijaństwa w Czarnej Afryce. Zyskał wtedy poparcie i życzliwość Piusa XII dla misji, był inspiratorem jego encykliki Fidei Donum.

„Jestem biskupem, więc będę mówić!” 

Niektórzy publicyści próbując scharakteryzować arcybiskupa twierdzili, że po Soborze przyjął rolę nieformalnego przywódcy „ruchu tradycjonalistycznego”. Teza ta sugeruje, że był człowiekiem o niezaspokojonych ambicjach politycznych i chęci błyszczenia. Nic bardziej mylnego. Po Soborze abp Lefebrvre miał zamiar usunąć w cień i przetrwać okres gwałtownego burzenia dawnego porządku doktrynalnego i dyscyplinarnego w spokoju i ciszy, w szwajcarskim klasztorze, zajmując się pracą na rzecz Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. (Dzięki polityce Prymasa Stefana Wyszyńskiego, wprowadzającego zalecenia Soboru stopniowo i nie bez oporów, burzy tej doświadczyliśmy w Polsce mniej gwałtownie). 

W 1968 roku tylko dwóch seminarzystów we Francuskim Seminarium w Rzymie – tym, które arcybiskup ukończył w roku 1927 – nosiło sutanny. W maju tego roku klerycy wywiesili z okien czerwoną flagę, by poprzeć zrewoltowane tłumy we Francji. Odpowiadając na usilne prośby kilkunastu kleryków z Francji i Niemiec, przerażonych rozmiarami zniszczeń w Kościele, pozbawionych duchowej opieki i szansy na formację we własnych seminariach (z dnia na dzień zlikwidowano tam wszelkie wymogi dyscypliny pozwalając np. seminarzystom wychodzić na całą noc; w seminariach „odnowionych duchem Soboru” żądano od nich wymyślania co tydzień nowej liturgii), po wielu miesiącach wahań, nie czując się już w pełni sił fizycznych – miał 64 lata – zdecydował się powołać do życia międzynarodowe seminarium duchowne i Bractwo Kapłańskie. Celem miała być formacja kapłanów wolna od nowinek soborowej teologii, zdecydowana stawić czoła rewolucji liturgicznej. Patronem Bractwa został ostatni kanonizowany przed Soborem papież, św. Pius X. Był rok 1969. Swoje istnienie Bractwo zainaugurowało pielgrzymką do Kaplicy Matki Bożej Strażniczki Wiary (Gardieniere de la Foi) we Fryburgu. W centrum jego życia duchowego znalazła się Msza św. trydencka.

Statuty Bractwa zatwierdzone w 1970 roku przez biskupa Lozanny, Genewy i Fryburga, Francois Charriere, uzyskały akceptację Stolicy Apostolskiej. Kardynał Wright z Kongregacji ds. Duchowieństwa w decretum laudo wypowiadał się o nich z wielkim uznaniem.

Abp Lefebvre opracowanie strategii ratunkowej dla seminarzystów i młodych księży uznał za swój biskupi obowiązek. Uważał siebie nie tyle za jedynego sprawiedliwego pośród szalejącej burzy moralnego i doktrynalnego zamętu, lecz jedynie za echo – głos Kościoła wszystkich poprzednich soborów i nauczania papieży.

W cartha magna swojej walki napisał: „Całym sercem i całą duszą należymy do Rzymu katolickiego, stróża wiary katolickiej oraz tradycji niezbędnych do jej zachowania, do wiecznego Rzymu, nauczyciela mądrości i prawdy. Odrzucamy natomiast i zawsze odrzucaliśmy pójście w ślady Rzymu o tendencji neomodernisycznej i neoprotestanckiej, która wyraźnie zaznaczyła się podczas Soboru Watykańskiego II, a po soborze we wszystkich wynikających z niego reformach. Wszystkie one przyczyniły się, i wciąż się przyczyniają do zniszczenia Kościoła, zrujnowania kapłaństwa, unicestwienia Najświętszej Ofiary i sakramentów, zaniku życia zakonnego, nauczania naturalizmu i teilhardyzmu na uniwersytetach, w seminariach i w katechizmach, które to prądy wywodzą się z liberalizmu i protestantyzmu, wielokrotnie uroczyście potępianych przez Magisterium Kościoła” (21 listopada 1974).

Uporem trwania przy niezmiennej nauce Kościoła szybko wzbudził żywą niechęć postępowych hierarchów, zwłaszcza w swojej ojczyźnie. Seminarium w szwajcarskiej miejscowości Écône, które założył, a do którego ściągała młodzież męska z całej Francji, podczas, gdy seminaria francuskie gwałtownie pustoszały, biskupi określili mianem „dzikiego”, choć arcybiskup był postacią bardzo dobrze znaną w Kościele, miał wielki autorytet. Jego głos sprzeciwu i przestrogi wobec teologii najsłynniejszych modernistów: Karla Rahnera, Henri de Lubaca, Theilharda de Chardin, Yves Congara oraz prób pogodzenia Kościoła ze światem, czyli z dyktatem zmieniających się mód ideologicznych, brzmiał wyraziście na wiele lat przed Vaticanum II. Teraz, jako założyciel Bractwa Św. Piusa X korzystał z każdej okazji, by przedstawić swoje stanowisko w Rzymie. Słał dziesiątki listów, oświadczeń, apeli, spotykał się z hierarchami z całego świata, a jednocześnie organizował niezliczone pielgrzymki, wygłaszał płomienne kazania do wielotysięcznych tłumów, konferencje, wykłady i rekolekcje.

Ponieważ był tak gruntownie przekonany, że życie chrześcijańskie, indywidualne i społeczne jest „powrotem człowieka do Boga” – powrotem, który nie opiera się jedynie na posłuszeństwie przykazaniom, ale na łasce Bożej, oraz, że ważniejsza niż moralność zbudowana na nakazach jest moralność cnót nadprzyrodzonych i darów Ducha św., bardzo niepokoił go najstraszniejszy, jak wielokrotnie podkreślał, błąd w Kościele, rozprzestrzeniający się z nieprawdopodobną szybkością: naturalizm. Przypisywał go Pawłowi VI, słysząc jak zapewniał on w jednej ze swoich nauk o ”autonomii porządku doczesnego” i konieczności uznawania świata „za w pewien sposób samowystarczalny”. „Arcybiskup Lefebvre natychmiast zareagował, wysyłając list do kard. Šepera i protestując przeciw temu niedokładnemu i niekompletnemu opisowi świata, który traktuje porządek nadprzyrodzony jako nieobowiązujący i pomija upadek natury ludzkiej. W odpowiedzi Arcybiskup otrzymał telefonicznie polecenie kard. Villon, aby opuścił Rzym i już do niego nie wracał. Arcybiskup odparował:

- Niech przyślą batalion gwardii szwajcarskiej, żeby mnie do tego zmusić (B. Tissier de Mallairais, Marcel Lefebvre. Życie).

W krótkim czasie zyskał ogromną popularność wśród grupy tradycyjnych katolików francuskich, którzy nigdy nie zaakceptowali nowej liturgii. Gdy w Écône wyświęcał nowych kapłanów nałożono na niego karę suspensy. Następca biskupa Cherriere natychmiast cofnął uznanie legalności Bractwa. A Marcel Lefebvre wprowadzał właśnie do seminarium nowy przedmiot: akty Urzędu Nauczycielskiego Kościoła o nowoczesnych błędach (masoneria, liberalizm, modernizm, komunizm).

„Prawda zobowiązuje nasz intelekt – mówił w 1975 roku w Barcelonie – do zrozumienia rzeczy, jakimi one są w rzeczywistości. Liberał jednak nie uznaje tej konieczności podporządkowania rozumu obiektywnym faktom, on tworzy własną prawdę. Pragnie wyzwolić się od dogmatu i nie chce Prawdy nałożonej na niego przez Wiarę, Objawienie czy Kościół; w imię nauki odrzuca wszystkie dogmaty. W imię swojej inteligencji i w imię ludzkiego rozumu liberał odrzuca Wiarę. Na koniec, trzecim elementem liberalizmu jest pragnienie uwolnienia się od prawa. Liberał nie chce o nim słyszeć! Ma on swoje sumienie i uważa, że mu to w zupełności wystarczy, w konsekwencji odrzuca wszelkie prawo moralne”.

Kościół walczył z liberalizmem przez dwa wieki, a arcybiskup otrzymał w czasie studiów wskazówki na ten temat od trzech wybitnych tomistów, o. Le Flocha, kardynała Billot, o. Philipe.

Może dlatego porównywano go niekiedy z kardynałem Pie, który w dniu ingresu w Poitiers wołał: „Jestem biskupem, więc będę mówić!” 

Rozdarcie

Nieraz przywołuje się wycofanie przez arcybiskupa jego podpisu spod protokołu ugody z Rzymem z 1988 roku, formułując zarzut chwiejności i niekonsekwencji wobec człowieka miotanego rzekomo wichrami gwałtownych uczuć i namiętności. Tymczasem pod pozorami chwiejności krył się wielki duchowy dramat biskupa bezgranicznie oddanego Kościołowi. Stygmatyzując go mianem schizmatyka zapomniano, że prawdziwy schizmatyk jest zawsze zaprzeczeniem chwiejności, działa stanowczo, bez wewnętrznych oporów, prowadzony przez złudne światło fałszywej wiary. Tu zaś był syn Kościoła rozdarty między obowiązkiem posłuszeństwa wobec Głowy Kościoła, a imperatyw obrony czystości wiary, Mszy św. i katolickiego kapłaństwa. Bowiem prawdziwym dramatem tamtego czasu był atak na wiarę i kapłaństwo sprzężony z przekonaniem o nieodzowności okazania posłuszeństwa przełożonym w każdej sytuacji. A przecież, przy całej świadomości, jak wielkim zgorszeniem dla wierzących jest brak posłuszeństwa w Kościele, którą arcybiskup posiadał w stopniu wyjątkowym jako antyliberał, nie mógł się zgodzić na wystawianie na niebezpieczeństwo ludzkich dusz jako biskup.

Krytycy arcybiskupa podkreślają, że dopuszczał pewne modyfikacje formy liturgii jeszcze na Soborze i twierdzą, że jego późniejszy upór w kwestii liturgii jest niezrozumiały. Stąd już blisko do tezy, że do buntu doprowadził go trudny charakter, a nie przekonanie o słuszności własnej drogi. Tymczasem Marcel Lefebvre usztywnił stanowisko wobec zmian liturgii, gdy zrozumiał, że zmiany te niszczą samą istotę Mszy św., zacierając jej ofiarniczy charakter. Zaatakowany został kanon Mszy św., co   m o ż e, jak mówił ostrożnie, wystrzegając się mocniejszych wyrażeń, spowodować, że z biegiem lat „katolicy bezwiednie przyjmą protestancką koncepcję Wieczerzy Pańskiej”. W „Liście otwartym do zagubionych katolików” wypowiedział się mocniej: „Luter bardzo dobrze rozumiał, że Msza jest sercem i duszą Kościoła. Powiedział: Zniszczmy Mszę, a zniszczymy Kościół”. 

Kara za wierność

Z reguły w omówieniach działalności abp Marcela Lefebvre'a omija się największą minę, na której jego krytycy wysadziliby w powietrze całą swoją konstrukcję złożoną z półprawd i insynuacji. Jest nią historia ekskomuniki, jaka została nałożona na arcybiskupa po wyświęceniu, bez zgody papieża, czterech biskupów Bractwa, w czerwcu 1988 roku, i jej charakter „kary od początku nieważnej”. Tak właśnie traktował ją zawsze abp Lefebvre (co nie znaczy, że przyjął ją obojętnie) – i członkowie Bractwa. Jest to jednak jasne tylko dla tych, którzy rozumieją subtelności prawa kanonicznego. Prawo kościelne jest przewidujące, uwzględnia sytuację, w jakiej znalazł się arcybiskup i bierze go w obronę! Kodeks Prawa Kanonicznego precyzuje bowiem stan wyższej konieczności, w której obrona wiary uzasadnia nawet nieposłuszeństwo władzy kościelnej – i jako taka nie może podlegać karom. Kanonista z Moguncji, prof. Georg May uzupełnia opis stanu wyższej konieczności w Kościele o sumę reguł prawnych, „które obowiązują w przypadku zagrożenia ciągłości lub wolności Kościoła”. Podstawowym przecież zadaniem Marcela Lefebvre – tak jak każdego biskupa – było zabieganie o zachowanie wiary. Wyświęceni bez zgody papieża są tylko biskupami pomocniczymi, nie mają jurysdykcji właściwej biskupom diecezjalnym. Nie mogą erygować diecezji i parafii, nie mieli też nigdy zamiaru budować równoległych struktur kościelnych (jak w Chinach). Jurysdykcja Bractwa w stosunku do wiernych jest jurysdykcją nadzwyczajną i uzupełniającą, „dla zbawienia dusz”, z powodu słabości czy błędów odpowiednich władz.

Nie mniej atmosferze skandalu, jaki ogłoszono obwołując arcybiskupa schizmatykiem, ulegli także ludzi o umysłach niewątpliwie bardziej trzeźwych i psychice dużo odporniejszej na zgiełk prasy. W tonie surowych potępień wypowiedział się uchodzący za przyjaciela Jana Pawła II André Frossard, były członek francuskiej partii komunistycznej – choć jego potoczysty styl nie mógł zasłonić ubóstwa treści jego memoriału, jak dodaje nieco zjadliwie bp. Tissier de Mallerais:

„Najsmutniejszy jest upór Arcybiskupa z Écône wobec wielkoduszności Papieża, który poszedł bardzo, bardzo daleko, by zawrócić go z drogi schizmy’, pisał Frossard. „Arcybiskup Lefebvre stał się więźniem swoich idei, których sztywność pozostawiła niewiele pola jego inteligencji. Był też więźniem swojej organizacji. Być może logika nieposłuszeństwa musiała prowadzić w stronę zerwania. Ale nie był zmuszony doprowadzić jej do absurdu” („Le Figaro”, 16 czerwca 1988 r.).

W tonie patetycznym ogłosił z kolei swoje „zerwanie ze schizmatykiem” wieloletni liberalny przyjaciel arcybiskupa (zarazem przyjaciel Pawła VI), znany katolicki pisarz Jean Guitton. W ostatnim liście, napisanym jaskrawoczerwonym atramentem, żalił się:

„Zawsze broniłem Waszej Ekscelencji. Wyjaśniałem, że Ksiądz Arcybiskup się 'upierał', ale nie 'rozpierał', walcząc tylko o Prawdę, której istoty nie można zmienić. (….) 30 (chyba 15) czerwca będzie w moim życiu datą największej rany. (…) proszę Ekscelencję o osobiste spotkanie przed 30 czerwca (…) żeby przekazać księdzu Arcybiskupowi to słowo pełne nadziei i tajemnicy, które mówi się przy ostatecznych rozstaniach (jak syn do ojca)… Z BOGIEM!” 

Sam zaś arcybiskup nazwał konsekracje biskupie „operacją przeżycia” Tradycji katolickiej. Nie zamierzał pod koniec życia, jak powtarzał, „umierać, nie zrobiwszy nic dla przyszłości. Byłoby to sprzeczne z moimi obowiązkami”. Był tego dnia spokojny, radosny i pewny, że któregoś dnia „Tradycja odzyska swe prawa w Rzymie” i wtedy nastąpi to, co wtedy, w czasie, gdy hucznie obchodzono międzyreligijne spotkanie w Asyżu, było zupełnie niewyobrażalne. Wówczas „władze rzymskie wezmą nas w objęcia i podziękują nam za zachowanie wiary”. Dodawał, obserwując z lekkim uśmieszkiem, po zakończonej ceremonii, zgromadzonych w Écône rozgorączkowanych przedstawicieli mediów, że już widzi te tytuły w jutrzejszej prasie: Schizma, ekskomunika! Ale i tak „wszystkie te oskarżenia i te kary, których jesteśmy przedmiotem, są całkowicie bez znaczenia”. 

Był zawsze przekonany, jak każdy głęboko wierzący człowiek, że odnowa Kościoła jest związana z nadprzyrodzonym działaniem łaski. Nie wyobrażał sobie, że można o tę łaskę zabiegać bez największej pieczołowitości w oddawaniu Bogu czci, w sprawowaniu Jego kultu. W tym upatrywał nieodzowną wierność Bogu. Dlatego zdecydował się na konsekracje biskupie. 

Czy nowo wyświęceni biskupi istotnie przeszkadzali w czymkolwiek, skoro ich zadaniem było tylko odprawianie starej Mszy i nauczanie tradycyjnej doktryny wiary?

Akt konsekracji biskupów bez zgody papieża został poprzedzony wielomiesięcznymi staraniami o uzyskanie biskupa dla Bractwa. Ze zgodą jednak zwlekano z miesiąca na miesiąc, a arcybiskup miał już 79 lat. „Operacja przeżycia Tradycji” nie była więc literacką przenośnią. W jaki inny bowiem sposób wiekowy biskup miałby ustrzec wiarę garnących się do niego ludzi, nie mogąc zapewnić im duchowej formacji? Bez możliwości dokonywania kolejnych święceń kapłańskich, z powodu braku biskupa?

Historia konsekracji biskupich bez zgody papieża może się jednak wydawać dzisiejszej katolikom historią utkaną z wydumanych fobii, niezrozumiałych lęków, ogromnych osobistych ambicji. Większość katolików przyjmuje dziś bowiem bez oporów założenie, że wszystko się nieustannie musi zmieniać – także nauczanie Kościoła, dogmaty wiary, rola kapłana, biskupa – podlega bowiem „realiom społecznym”, wpływom opinii, polityki, intelektualnym modom. Podlega światu, z jego nienasyconym pragnieniem nieustających zmian. I to jest właśnie największy fałsz w historii Kościoła. I zarazem krzywda wyrządzona wierze.

Już ideologowie czasów znacznie bardziej odległych niż lata bezpośrednio poprzedzające ostatni Sobór przemycali agnostycyzm i ateizm w coraz to efektowniejszym i bardziej „integralnie humanistycznym” opakowaniu. Jeszcze w XIX wieku katolicy byli jednak na ten fałsz odporni. Potrafili odróżnić słodkie zaklęcia, w których słowo „człowiek”, „umiłowanie ludzkości”, powtarzało się w każdym zdaniu, od realistycznego spojrzenia na człowieka, które prezentowała doktryna katolicka – jasna, zrozumiała dla wszystkich. „Dla owych dziewiętnastowiecznych [katolickich – EPP] myślicieli schemat interpretacyjny historii był, jak zawsze do tamtych czasów, następujący: wiara – niewiara, religijność – niereligijność, pobożność – bezbożność, sacrum – profanum”, pisze Vittorio Messori.

W ostatniej epoce, począwszy od końca XIX w. stopniowo ów schemat interpretacyjny zmieniał się i obecnie dość powszechnie akceptuje się zupełnie inny ciąg przeciwieństw: postępowiec – konserwatysta, prawica – lewica, reakcja – rewolucja. „Tak więc interpretację religijną historii zastąpiono interpretacją polityczną. A tradycyjne kategorie: prawda – fałsz, dobro – zło zostały zastąpione kategoriami: postępowe – reakcyjne. Właśnie dlatego wielu katolików przystało w końcu – chociaż ze śmiesznym, spóźnionym zapałem – do marksizmu już zrealizowanego, a więc będącego w stanie rozkładu (dla nich jednak, dopiero co 'nawróconych', uosabiał on przyszłość, nowość…). Także 'święty' stał się więc dla nich 'człowiekiem postępowym', 'grzesznik' natomiast – 'reakcjonistą'” [V. Messori, Przemyśleć historię]. 

Chrystus przyniósł na ziemię absolutną niezmienność Prawdy. Ta prawda nie jest ani „stara”, ani „nowa”. Jest wieczna. Jest zawsze taka sama. Między Chrystusem a światem istnieje przepaść. Między Kościołem a światem jest przepaść. Abp Lefebvre był dobrze wyczulony na prymitywizm i wewnętrzną sprzeczność nie tylko marksizmu, ale liberalizmu; już w czasie jego studiów seminaryjnych jeden z wykładowców, nauczyciel tomizmu, Louis Billot określał doktrynę liberalną jako „idealną i absolutną niezgodność wskutek przeciwieństwa zasad i praktyki jej zwolenników. Zasady, które rzekomo przyjmują, są tylko praktycznymi regułami działania, do których zresztą sami zwolennicy liberalizmu nie chcą się stosować”.

Jak wiadomo marksizm jest dzieckiem dziewiętnastowiecznego liberalizmu. Miał więc rację nawrócony szkocki komunista Jakub (Hamish) Fraser, pisarz i publicysta katolicki, obrońca Tradycji Kościoła, popularyzator przesłania fatimskiego, gdy w kilka lat po zakończeniu ostatniego Soboru, pisał: „Jeśli chcemy we właściwej perspektywie zobaczyć wszystko, co działo się od czasu Soboru Watykańskiego II, konieczne jest zrozumienie, że nowa teologia, nowa katechetyka i nowa liturgia Kościoła posoborowego, podobnie jak humanizm integralny są pozalogiczne, nieuchronnie skutkują odrzuceniem społecznego królowania Chrystusa. A członkowie Kościoła, którzy nie uznają królowania Chrystusa nad społeczeństwem ludzkim, prędzej czy później będą musieli uznać panowanie społeczności ludzkiej nad Kościołem Chrystusowym. Skoro ludzie odpowiedzialni za ten kierunek polityki Kościoła wierzą, że przyszłość należy do socjalizmu i komunizmu, które odrzucają podstawowe chrześcijańskie wartości, to – jak po nocy następuje dzień – pewne jest, że najbardziej logiczni z nich muszą starać się zmodyfikować kościelne nauczanie, aby było ono do przyjęcia przez ów nowy socjalistyczny, czy komunistyczny świat” (Jakub (Hanish) Fraser: The Kingship of Christ 1925-1975, The Approaches nr 46/47, luty 1976, tłum. Jakub Pytel, Zawsze Wierni).

Furia liberalnej – ale też kryptomarksistowskiej opinii, także niestety tej z pieczęcią katolicką – nadała ekskomunice piętno aktu sprawiedliwości wymierzonego niesfornemu i buntowniczemu hierarsze. „Ogół wiernych”, pozbawiony jakiejkolwiek istotnej wiedzy o tym, co naprawdę się wydarzyło, przyjął ją z ulgą. A zjednoczone siły postępu z entuzjazmem. Dla niejednego z ludzi Kościoła, także i naszym kraju, akt ten pozostał jednak wyrzutem sumienia. Flirt z marksizmem nie osiągnął u nas nigdy takiego stadium jak stało się to na Zachodzie, czy w Ameryce Południowej. 

Przypadek „arcyludzki”?

Krytycy arcybiskupa Lefebvre koncentrują się na tym, by wykazać niekonsekwencję jego postępowania. Były przecież w jego życiu momenty, gdy nastawiony był na „dialog”, nawet w kwestii soborowych ustaleń dotyczących wolności religijnej. Heroizm decyzji abp Lefebvre nie był jednak efektem żelaznej woli, twardego charakteru, czy naturalnych, po ludzku zrozumiałych, odruchów. Bohater tego dramatu wiedział lepiej niż ktokolwiek inny, jakie ryzyko podejmuje decydując się na konsekrowanie biskupów bez zezwolenia papieża. Nikt chyba lepiej od niego nie rozumiał, jakim niebezpieczeństwem jest zgorszenie wśród katolików, które musi wywołać akt nieposłuszeństwa papieżowi. Nie był wcale posiadaczem nadludzkiej siły psychicznej, zdolnym do nonkonformizmu na niespotykaną skalę, czy też człowiekiem, któremu zabrakło pokory. Jego motywacją nie był bunt. Zaryzykował w imię większego dobra, w imię ocalenia największego skarbu – wiary powierzonych mu ludzkich dusz.

W osiemnaście lat po śmierci abp Lefebre, w 2009 roku Benedykt XVI zdjął ekskomunikę z czterech konsekrowanych przez niego biskupów.

Dziś [kwiecień 2017] dobiegają końca rozmowy watykańskich hierarchów z biskupami Bractwa, których skutkiem jest, zapowiedziany już przez abp Guido Pozzo, status kanoniczny założonego przez francuskiego „buntownika” kapłańskiego zgromadzenia w Kościele. Niedawno papież Franciszek przyznał kapłanom Bractwa prawo do słuchania spowiedzi w Roku Świętym (wrzesień 2015 roku) a następnie przedłużył to prawo (listopad 2015 r.). Obecnie zaś (4 kwietnia 2017) pojawiła się oficjalna informacja z Watykanu, że Ojciec Święty podjął decyzję o „upoważnieniu ordynariuszy do udzielania pozwoleń na celebrację sakramentu małżeństwa dla wiernych korzystających z opieki duszpasterskiej Bractwa”.

Są to także wymowne znaki, że Kościół rozstaje się ze pielęgnowanym przez wiele lat złudzeniem, że przyszłość należy do „ustroju sprawiedliwości społecznej” opartym o wymysły marksizmu. A przecież już w 1976 roku, gdy francuski arcybiskup zakładał bractwo kapłańskie, które miało służyć przetrwaniu niezmiennej doktryny katolickiej, J. Fraser przestrzegał: „W rezultacie szkody wyrządzone Kościołowi od czasu Vaticanum II – w dziedzinie liturgii nie mniej niż w teologii i katechezie – są po prostu konsekwencją decyzji posoborowego duchowieństwa urządzającego Kościół zgodnie z własnym wyobrażeniem o tym, jak będzie wyglądał świat w przyszłości. Obecnie, paradoksalnie, świat komunistyczny jest już w ruinie. (…) Największą klientelę rewolucyjnego marksizmu stanowią katoliccy teologowie i biskupi. (…) Kościół został kompletnie wywrócony do góry nogami w próżnej nadziei ugłaskania reżimu, którego władcy instynktownie zdają sobie sprawę, że ich los jest przesądzony”.

Pięćdziesiąt lat wcześniej Matka Boża objawiająca się w Fatimie przestrzegała przed „błędami Rosji”, które „rozleją się na cały świat”. 

„Pojednana różnorodność”, czyli retusz z półcieni 

Prawda jest z natury swej prosta. Wszystkie niedomówienia, jakie towarzyszyły sprawie arcybiskupa Lefebvre`a pozostawiały niepokój i stwarzały pole do fałszywych interpretacji. Celem, jaki przyświecał bohaterowi tej historii nie było powodzenie jego „autorskiego projektu”, ambicjonalne zapewnienie przetrwania dziecku, które wyhodował na własnej piersi. Celem było coś tak trudnego do zrozumienia dla współczesnego katolika, wychowanego z reguły już poza Tradycją Kościoła, jak potwierdzenie absolutnej niezmienności Prawdy, która pochodzi od Boga. Jej suwerenności. Abp. Lefebvre bronił jej niezależnie od decyzji prawnych będących najsurowszą karą, jaka może dotknąć katolika.

Surowość tej kary istotnie może zadziwiać w przypadku człowieka, który upierał się tylko przy jednym: Pozwólcie mi pozostać takim, jakim mnie uformował Kościół, pozwólcie mi się nie zmieniać… Pozwólcie moim kapłanom bez przeszkód odprawiać Mszę Wszechczasów, która początkami sięga czasów apostolskich, a pełnię osiągnęła w następnych wiekach, co potwierdził św. Pius V, zapowiadając kary ekskomuniki dla wszystkich, którzy tę pełnię kwestionowali.

Oto prawdziwy paradoks. Tego paradoksu nie da się rozwikłać bez rzetelnej dyskusji o tym, co zdarzyło się na ostatnim Soborze. Dyskusja ta, tak samo jak rzetelna debata o przyczynach katastrofy pod Smoleńskiem, wcześniej czy później, musi się odbyć także w Polsce. Taka jest bowiem natura umysłu ludzkiego, którego nie sposób bez końca karmić półprawdami.

Postać arcybiskupa Lefebvre została w ciągu ostatnich czterdziestu lat w sposób nieporównywalny z żadnym innym hierarchą Kościoła – może poza Piusem XII – zmistyfikowana. Ale historia jego życia nie może być wciąż tematem tabu. W Polsce pustoszeją seminaria, coraz liczniejsi księża porzucają kapłaństwo. Nie da się rozmawiać o przyczynach obecnego stanu nie wspominając o abp Lefebvre. To początek odkłamywania najnowszej historii Kościoła. Sam Benedykt XVI mówił o strefach niewiary i o niebezpieczeństwie traktowania ostatniego Soboru jako superdogmatu. Dzięki swej determinacji, uporowi i konsekwencji arcybiskup „uformował małą elitę, która ma być do dyspozycji Stolicy Apostolskiej i biskupów. Trzeba jednak zaznaczyć, że ma być ona do dyspozycji, ale jednocześnie odrzucać wszelki kompromis i koncesje na rzecz błędów…”, przypomniano w dniu jego pogrzebu w Écône.

Dziś coraz lepiej widać, że historia posoborowych zmian w Kościele przyznaje abp Lefebvre rację. Jest jednak pewien element tego przyznawania racji, który powinien budzić czujność katolików świadomie występujących w obronie wiary i powracających do starych katechizmów, do tradycyjnej Mszy św. i zarazem przekonanych, że zasady muszą pozostać zasadami, a jednoznaczność jest cechą katolickiej prawdy.

„Jest symptomatyczne, że o ile prawda nie może być przemieszana, złączona z błędem, o tyle błąd może przyswajać elementy prawdy. Historia lubi się powtarzać. Po pierwszym etapie soborowej rewolucji, która wstrząsnęła samymi podstawami doktryny i życia Kościoła, wydaje się usprawiedliwione stwierdzenie, że obecnie realizowany jest już drugi etap – umacnianie i potwierdzanie 'zdobyczy' Vaticanum II. Znajduje to zresztą potwierdzenie w oficjalnych dokumentach, np ostatnio w Novo millenio ineunte, Dominus Iesus czy Liturgiam authenticam. Obraz Kościoła posoborowego przedstawiany jest zazwyczaj przy pomocy źle pojętej idei 'pojednanej różnorodności' W tym przypadku oznacza to pojednanie prawdy z błędem, posoborowego ekstremizmu z postawą dość konserwatywną, Komunii świętej przyjmowanej z należnym szacunkiem ze świętokradczą praktyką Komunii na rękę, chorału gregoriańskiego z sacro-polo, a nawet rapem (…) nowy etap posoborowej rewolucji ma być właśnie syntezą tych sprzeczności (…) Obrońcy tradycyjnej Mszy nagle mogą znaleźć się na salonach, w ramach 'uprawnionej różnorodności'. Tkwi w tym istotne niebezpieczeństwo: pożądanie uznania i akceptacja status quo nowego porządku i nowej doktryny ('Sobór tak – wypaczenia nie'), 'synteza', 'jedność' , z szacunkiem dla Islamu, z całowaniem Koranu, wspólne nieszpory z luterskimi 'biskupkami', jedność z doktryną Dominium Iesus, gdzie prawosławie uznane zostaje za część Kościoła Chrystusowego itd. W ten sposób powstaje swoisty posoborowy High Church, który po ludzku rzecz biorąc może przynieść coś dobrego, tak jak z anglikańskiego ruchu oxfordzkiego wywodzi się wielu wybitnych konwertytów, jednak rzeczywistym kryterium jakie należy stosować do oceny jest to, jak widzi to Pan Bóg. Czy podoba się Jemu to przemieszanie, ta synteza?” (Michael A. Nowak Posoborowy High Church, Zawsze Wierni, listopad-grudzień 2001).

Dlaczego Bractwo św. Piusa X działa dziś w Polsce? I czy jego księża nie powinni się tu odwołać do najlepszych kart naszych dziejów, związanych z obroną wiary i Kościoła? Niestety znajomość polskiej historii, także najświetniejszych kart polskiego katolicyzmu, nie jest wśród tej międzynarodowej grupy duchownych Bractwa, siłą rzeczy, zbyt duża. Nie są znane także w tym środowisku bliżej wielkie postaci Kościoła, które kilka wieków temu potrafiły potrząsnąć Kościołem, podobnie jak abp Lefebvre uczynił to w XX wieku.

Wielkim obrońcą czystości doktryny był kardynał Stanisław Hozjusz (1504-1579), prawdziwy „młot na heretyków”. (Ostatnio wydawnictwo Te Deum wznowiło jego biografię). Ten inicjator Soboru Trydenckiego (1545-1563), który został zwołany, by stawić tamę rozprzestrzenianiu się protestantyzmu, i jeden z głównych przywódców polskiej i europejskiej kontrreformacji w stosunkach z papieżem zachowywał całą ewangeliczną swobodę; napominał go bez obaw i przesadnego uniżenia. Adam Mickiewicz przypomniał jego zasługi podczas prelekcji paryskich: „Do papieża Pawła IV, pomawianego powszechnie o żądzę sławy, pisał: Słyszę ciągle, że Ojciec Święty gmatwa politykę angielską i francuską, że ściąga wojska na wojnę. Niechże już Ojciec Święty przestanie hetmanić, walczyć o swoje posiadłości; niech pamięta, że jego posiadłościami jest Kościół powszechny. Papież nie tylko nie obraził się, ale odpowiedział mu, prosząc, aby przysłał do Rzymu przyjaciół, którzy by przypatrywali się jego postępowaniu. Przybądź sam – pisał do niego – i zobacz, co ja tu robię”.

Stanisław Hozjusz przyjechał do Rzymu, otrzymał kapelusz kardynalski i został mianowany legatem papieskim dla przewodniczenia obradom Soboru Trydenckiego. Jego wieloletnie zabiegi, kiedy to w setkach listów przedkładał monarchom europejskim pilną potrzebę zakończenia wojen religijnych i rozprawienia się z ruchem protestanckim, zostały wynagrodzone. Przed Soborem korespondował intensywnie z przywódcami wiodących sekt i zapewniał, że w Trydencie odpowie na wszystkie ich zarzuty. Była to ogromna praca, prowadzona z ryzykiem niepowodzenia, sekciarze byli w ofensywie, popularni zwłaszcza wśród elit społecznych. Szlachta polska była beztroska i wielu z nich hojnie dofinansowywała, a głowy koronowane – za wyjątkiem Karola V – po prostu lekceważyły niebezpieczeństwo ze strony protestantyzmu.

Kardynał Hozjusz zadziwiał wszystkich współczesnych, jak mówił Mickiewicz, „niepojętą ruchliwością. (…) Znając doskonale stan polityczny i religijny Europy donosił o ukazaniu się każdej publikacji, znał nazwisko każdego sekciarza, jego poglądy i koleje życia, śledził ich kroki, wiedział, gdzie się ukrywają, i ostrzegał przed nimi Polskę. Pisywał listy do króla, do biskupów, proboszczów, jeździł na sejmy i sejmiki, zwoływał synody i przewodniczył im. Dzieła jego uchodziły natenczas za klasyczne i ukazywały się we wszystkich językach Europy, w angielskim, francuskim, niemieckim. (…) Umiał wojować z sekciarzami wszelką bronią. Głęboki teolog, wielce uczony, gdy pisał po łacinie – dla utrafienia w smak Niemcom bywał czasem rubaszny jak Luter, gwałtowny, wplatał dowcipy; w pismach zaś polskich umiał uchwycić lekki i wesoły ton, tę żartobliwość, którą już wtedy zwano żartobliwością polską, a w której był niedoścignionym mistrzem” (Adam Mickiewicz, Literatura słowiańska, Kurs pierwszy, Warszawa 1997).

W kwestiach niedoktrynalnych, np. politycznych można się z papieżem nie zgadzać, bez obawy o skandal religijny. Jego nieomylność nie jest bynajmniej rezultatem osobistej świętości, jego przymiotów, osobowości, zalet charakteru, umysłu, ale konsekwencją sprawowanej władzy, która nie jest „ludzka”, ma pieczęć boską. Stąd stała asystencja Ducha św. nad papieżem, gdy wypowiada się on uroczyście (w encyklikach, z wyraźnie wyrażoną intencją), w sprawach wiary i moralności.

Kto pierwszy u nas nie zgadzał się z papieżem? Polacy na Soborze w Konstancji.

Polak Paweł Włodkowic, rektor Akademii Krakowskiej  zaprezentował i obronił  na Soborze w Konstancji (1414-1418) pogląd,  że wszystkie narodowości, także pogańskie, mogą rządzić się same i żyć w pokoju na ziemi, która do nich należy, a nawracanie ich przy użyciu przymusu i siły jest godne potępienia. Polacy wystąpili na Soborze jako kompetentni i wnikliwi obrońcy chrześcijańskiego prawa międzynarodowego. Zyskali poparcie Włochów, podziw całej Europy i zgodę papieża na swoje postulaty, poskromienie zapędów Zakonu Krzyżackiego i potępienie antypolskich tez Jana Falkelberga. Żeby uzyskać tę zgodę formalnie musieli użyć jednak nie tylko siły argumentu, ale i argumentu siły. 4 maja 1418 przedstawiciele polskiego królestwa nie wpuszczeni przez straże do pałacu papieskiego dostali się tam siłą, wyłamując bramę. Papieża, który był już łóżku, wyciągnęli z pościeli i zmusili do udzielenia audiencji. Kilka dni później Zawisza Czarny i Janusz z Tuliszkowa oświadczyli w przytomności Ojca Świętego, że czci króla polskiego – tego Litwina, który przyjąwszy chrzest spolonizował się i stał się obrońcą wiary w Chrystusa – będą bronić „gębą [słowem, argumentacją – EPP] i ręką”. Dopiero wtedy uzyskali od Marcina V ostateczne potępienie antypolskiego traktatu Jana Falkelberga oraz jego oszczerczej Satyry na herezje i inne nikczemności Polaków oraz ich króla Jagiełły.

Bronić Kościoła „gębą i ręką” – czyli absolutnie bezkompromisową postawą katolicką potrafił abp Marcel Levebvre i księża, których wychował osobiście w założonych przez siebie seminariach (znajdują się one w Europie, obu Amerykach i Australii) oraz ci, których formowali konsekrowani przez niego biskupi: Szwajcar Bernard Fellay, Hiszpan Alfonso de Galaretta, Francuz Bernard Tissier de Mallaire (Anglik Richard Williamson, konwertyta z protestantyzmu, dziś niestety poza Bractwem). Ta około tysiąca osób licząca grupa duchownych udowadnia, że w Kościele liczy się tak naprawdę nie wiara pozbawiona pewności, kim jest Bóg, nie sentymentalizm, nie brak rozróżnienia między porządkiem przyrodzonym i nadprzyrodzonym i rozwodnienie doktryny w imię pokoju, kompromisu ze światem, mrzonek o „cywilizacji miłości” i „wiośnie Kościoła”, ale chrześcijaństwo zbrojne, jak mawiał Dom Gerard Clavet, tradycyjny benedyktyn z Francji, Kościół Wojujący. Świadomy, tak samo jak przed dwoma tysiącami lat, z kim i o co walczy.

O ile koncepcja „człowieka-celu” i „człowieka-centrum” odpowiada współczesnej mentalności, nie ma ona żadnego oparcia w religii, która wszystko zwraca ku Bogu, nie ku człowiekowi. Człowiek nie jest samoistnym celem. Jest on celem wtórnym, „ad Alid” (tj. skierowanym ku innemu celowi), poddanym panowaniu Boga, który jest uniwersalnym celem stworzenia (Romano Amerio).

Kiedy nie uznaje się już autorytetu Boga, który jest Prawdą, ani autorytetu Jezusa Chrystusa, który jest Objawieniem, wtedy znika też bez śladu autorytet ojca i matki w rodzinie – i w ogóle każdy autorytet w społeczeństwie. Rodzina, małżeństwo nigdy nie zostaną w takiej sytuacji obronione. Fałszywe autorytety rozpoczynają swoją dziką walkę o duszę człowieka. I nikt nie jest w stanie czegokolwiek im przeciwstawić. Gdy bowiem lepimy sobie sobie bożka z miłości do człowieka stajemy się absolutnie bezbronni w walce ze złem. 

Ewa Polak-Pałkiewicz

* Wszystkie nieopisane w tekście cytaty za: Bernard Tissier de Mallerais, Marcel Lefebvre. Życie. Tłum. Paulina Kupiec i Jarosław Zoppa, Wydawnictwo Dębogóra 2010.

Źródło: Porządkowanie pojęć

 
Start Kompendium Kompendium O człowieku, który nie umiał milczeć
 

WIADOMOŚCI

CIEKAWOSTKI

WYWIADY

PUBLICYSTYKA

KOMPENDIUM

LITERATURA

DZIECIARNIA