Gdy zastanawiam się nad znaczeniem rodziny w życiu człowieka, nad jej znaczeniem dla cywilizacji trudno mi bezpośrednio uchwycić specyfikę i funkcje tej wspólnoty. Z jednej strony jest naturalna, a drugiej jednak strony trzeba zauważyć, iż jej model zmienia się wraz z cywilizacją.

Jest miejscem narodzin i wychowania dzieci, ale przecież żyją również dzieci rodzin pozbawione. Jest pierwszym miejscem socjalizacji człowieka, nadając mu właściwe wzorce postępowania, ale jest także miejscem pojawiania się różnych patologii. A jednak jest niezastąpiona.

Naturalność rodziny wyraża się w naturalnym charakterze związków między ludźmi w rodzinie. Każdy z jej członków pełni funkcje do jakich biologicznie, psychicznie i duchowo jest uzdolniony. Inna jest rola ojca, inna rola matki, inna wreszcie rola dzieci, wśród których występują różnice ze względu na starszeństwo. Ze względu na długie dzieciństwo i ogrom wiedzy i umiejętności koniecznych dla prawidłowego funkcjonowania społecznego dzieci potrzebują rodziny. Rodzice zaś przede wszystkim w rodzinie mogą realizować swoją płodność, ale także zaspokajać podstawową potrzebę akceptacji i bliskości. Zaspokajanie potrzeb materialnych rodziny stanowi zaś fundament kultury materialnej człowieka.

Jednak nasza cywilizacja zmienia rodziny, jest dla nich niszcząca. Nie chodzi przy tym o pojawiające się tendencje do zrównania związków jednopłciowych z rodzinami. Znacznie poważniejsze są inne, słabo zauważane zagrożenia.

Pierwsze wynika z uprzemysłowienia. Podział pracy, wąska specjalizacja i szeroka podaż dóbr materialnych sprawia, że ludzie nie czują się zależni od najbliższych. Wyrwanie z domu dla wykonywania pracy zawodowej osłabia kontakt między członkami rodzin. Możliwość prostego i nie wymagającego wysiłku zaspokajanie podstawowych potrzeb sprawia zaś, że nie odczuwana jest zależność członków rodziny od siebie nawzajem. Ubocznym skutkiem uprzemysłowienia jest także napędzana przez marketing spirala konsumpcyjna prowadząca do hedonizmu w wersji „wulgarnej”.

Do tego zagrożenia cywilizacja współczesna dorzuciła szał informacyjny. W naszej cywilizacji konieczne jest uzyskiwanie informacji. Czytamy prasę, słuchamy radia, oglądamy telewizję, korzystamy z internetu. Wszystko aby uzyskać informacje, aby wiedzieć więcej o świecie. Zajmujemy się polityką, zdrowiem, wychowaniem, Kościołem, ale nie oznacza to naszej aktywności na tym polu. Wiedzę i wiadomości zaczynamy cenić bardziej niż mądrość i doświadczenie. Ten powszechny pęd do informacji niszczy naturalny przekaz międzypokoleniowy w rodzinie. Coraz rzadziej dzieci uczą się od dziadków i rodziców, coraz mniej wiemy o naszych przodkach. Coraz bardziej liczy się dokument a coraz mniej słowa człowieka. Jednocześnie potrzeba zdobywania informacji ogranicza nasz czas przeznaczony na wspólne przebywanie.

W ten sposób pojawia się model rodziny na chwilę, na czas wzajemnego zainteresowania się sobą. W sytuacji zaś trudności rozwód staje się wyjściem pożądanym. Dziecko nie jest darem dla rodziny, ale wyzwaniem. Istnieją także sytuacje odwracania się ról społecznych, gdy dziecko zajmuje w rodzinie miejsce uprzywilejowane, gdy do niego dostosowywane jest jej funkcjonowanie.

W tej sytuacji rolę jaką powinni spełniać rodzice próbuje brać na siebie państwo ingerując w życie rodzin na wiele sposobów. Państwo stara się być rozjemcą i stróżem domowego porządku i źródłem zabezpieczenia potrzeb materialnych, tworzy procedury mające zapewnić ochronę dzieci przed patologiami itp. Ale we wszystkim tym nie jest (bo nie może być) wydolne. Zaś ingerencja prawna i administracyjna pogłębia jedynie tendencje rozpadu instytucji rodziny. Upadek zaś rodziny prowadzi do rozpadu innych więzi społecznych.

Leszek71

Źródło: Fronda.pl