Bohaterką jest feministyczna bojowniczka o "reproduktywne prawa kobiet". Jej życie to "manify", pikiety, udział w  zebraniach, komitetach i podkomisjach.

Tak się w tym roku złożyło, że na Dzień Kobiet przypadły uroczystości w warszawskiej archikatedrze św. Jana Chrzciciela z udziałem całego Episkopatu Polski, a związane ze spóźnionym dziękczynieniem polskich biskupów za kanonizację arcybiskupa warszawskiego św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego (1822-1895) dokonaną w Rzymie jeszcze 11 października 2009 r.

W 2007 roku mój brat napisał w „Gościu” tak: „Być może w przyszłości środowiska myślące w sposób totalitarny spróbują zamknąć chrześcijanom usta i wprowadzą prawny zakaz nazywania aborcji morderstwem (…). W Polsce w najbliższej przyszłości trudno to sobie wyobrazić”.

Dojrzali rodzice wiedzą o tym, że los ich dorosłych córek i synów zależy najbardziej od tego, czy nauczą się kochać i czy zawrą szczęśliwe małżeństwo.

Kobieta może być albo „nowoczesna” albo „tradycyjna”. Model pośredni jest niezwykle trudny do realizacji, gdyż wymaga odrzucenia obu wzorów.

Okna życia są klasycznym „wyjściem awaryjnym”. Takie wyjście dla bezpieczeństwa człowieka jest niezbędne, chociaż najlepiej, gdyby nigdy z niego nie trzeba było korzystać.

Kilka refleksji po dniu kobiet. Z jednej strony czytam o kobietach uciśnionych, ciemiężonych, przepracowanych, i  o mężczyznach - nieudacznikach, nieobecnych ojcach… jedynym pozytywnym rozwiązaniem wydaje się rozwód, wtedy kobieta odzyskuje siłę, radość życia i okazuje się przedsiębiorcza.

Rafałek ma pięć lat i śliczne kręcone blond włoski. Na fotografii uśmiecha się przytulając buzię do złożonych w piąstki rączek.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który nakazał "Gościowi Niedzielnemu" opublikowanie przeprosin pod adresem Alicji Tysiąc, jawnie pokazuje pewną linię ideologiczną polskiego sądownictwa idącego z „duchem” laickiej i coraz bardziej komunizującej się Europy.

Wszystkich czytających proszę o trzymanie się mocno krzeseł i o uodpornienie na pewne treści, gdyż świat obrócił się do góry nogami, a grawitacja związana z tym światem i mózgiem, który powinien siedzieć na swoim miejscu – zniknęła z niewiadomych przyczyn i mózgi co po niektórym wyparowały.

Co prawda jak wszyscy wiedzą apokalipsa wypełnia się od jakichś 2000 lat, ale we wtorek 16 marca wkroczymy w etap decydujący, po którym zobaczymy już tylko napisy końcowe. Dlaczego tak uważam? Proszę zwrócić uwagę na parę faktów (nie podaję źródeł, proszę sobie pogooglować):

W artykule zatytułowanym "Nie raz muszę błagać sędziego" pojawiły się tezy wypowiedziane przez szefową jednego z ośrodków preadopcyjnych w Polsce. Niestety tezy te są dalece kontrowersyjne. Zacznę może od tzw. "okien życia", w których matki mogą anonimowo pozostawić swoje dziecko. Absolutnie nie zgadzam się krytyką tego pomysłu.

Mimo iż od objawień w Fatimie minęło ponad 90 lat, a ostatnia z trójki pastuszków – Łucja, zmarła pięć lat temu, wielu katolików ciągle zadaje sobie pytania: czy Fatima stanowi zamknięty już rozdział, czy słowa Matki Bożej zapowiadające triumf Jej Niepokalanego Serca już się wypełniły?

Chyba wszystko, może oprócz jednego, powiedziano w Polsce na temat ukarania "Gościa Niedzielnego" i archidiecezji katowickiej przez dwa polskie sądy za jakoby "niechrześcijańskie", posługujące się "mową nienawiści" teksty komentujące głośny wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie "Alicja Tysiąc przeciwko Polsce".