Jest rok 1846. Francja przechodzi poważny kryzys. Wyniszczyły ją wojny, wszędzie gości nędza. Nawet na wsiach panuje głód. Jest tak również w małej wiosce Corps. Z pewnością nikt by o niej nie słyszał, gdyby nie to, że mieszkało tam dwoje zwyczajnych, a jednak niezwykłych dzieci. 

Pierwszym z nich jest licząca czternaście lat Melania. Drugim - jedenastoletni Maksymin. Nie znają się wcale, pierwszy raz spotkali się dopiero na dwa dni przed najważniejszym wydarzeniem ich życia - objawieniem się Matki Najświętszej w La Salette. Mówimy o objawieniu w La Salette, bo Corps należała do parafii w La Salette. 

Melania już jako maleńka dziewczynka żebrze na ulicy, a potem podejmuje wszelkie prace, które jest już w stanie wykonać. Jest cicha, zamknięta w sobie. Maksymin to jej przeciwieństwo. Wprawdzie jest tak samo biedny jak ona, ucieka jednak przed nędzą w kpiny i śmiech.

Dzieci nie mają lekkiego życia. Wynajęte przez rodziców na służbę ludziom zaledwie trochę mniej ubogim, wstają o świcie, idą w góry, gdzie pilnują kilku krów, w każdą pogodę, bez schronienia przed wiatrem, deszczem i słońcem. Nagle okazują się dla kogoś ważne. Dostrzega je Maryja.

To się stało w sobotę. O brzasku dnia dzieci wyruszają razem w góry. Kiedy dzwony uderzyły na modlitwę "Anioł Pański", Melania i Maksymin zjadają chleb z serem, kładą się na trawie i zasypiają. Kiedy się budzą, w przerażeniu szukają powierzonego im stada. Na szczęście krowy nie odeszły daleko.

Melania wraca po torbę i resztę jedzenia. Nagle staje jak rażona piorunem. Woła Maksymina. Patrzą na jaśniejącą niedaleko nich świetlistą kulę. W pewnym momencie kula otwiera się i dzieci widzą kobiecą postać, która siedzi z twarzą ukrytą w dłoniach i płacze. Po chwili Pani wstaje i zaczyna mówić: "Chodźcie do mnie, moje dzieci. Nie bójcie się. Przyszłam, żeby powiedzieć wam o sprawach najwyższej wagi".

Melania i Maksymin stają się powiernikami Matki Bożej. Maryja mówi im o swojej miłości, o ludzkich grzechach, o gniewie Boga, o karze czekającej grzeszników. Mówi i płacze. Powierza dzieciom swoje tajemnice i wypowiada słowa wielkiej obietnicy: "Jeżeli ludzie się nawrócą, to skały zmienią się w sterty zboża i okaże się, że kartofle same się zasadziły".

Maryja chce podkreślić, że drogą do nawrócenia jest modlitwa. Pyta bowiem małych pasterzy: "Czy dobrze odmawiacie modlitwy, moje dzieci?". Odpowiedź wizjonerów jest przecząca - żadne z nich nie uczęszcza na lekcje katechizmu, ich domy są obojętne religijnie. "Ach, moje dzieci - mówi wówczas Matka Boża - to bardzo ważne. Odmawiajcie je wieczorem i rano. Kiedy nie macie wiele czasu, odmawiajcie przynajmniej jedno 'Ojcze nasz' i jedno 'Zdrowaś Maryjo'. A kiedy możecie, odmawiajcie więcej".

Objawienie dobiega końca. Maryja znika, a Melania i Maksymin spełniają Jej prośbę i po powrocie do wioski opowiadają ludziom o objawieniu. Już nazajutrz, w niedzielę, po raz pierwszy od lat świątynia parafialna nie jest pusta. Ludzie wzięli sobie do serca napomnienia Matki Bożej i zaczęli zmieniać swoje życie.

W La Salette Maryja po raz pierwszy ukazała się nie królom, biskupom, świętym czy ważnym dorosłym, ale dzieciom. Wybrała małych żebraków i nędzarzy. Może chciała przez to powiedzieć, że każdy z nas jest dla niej ważny... Nawet jeśli ludziom wydaje się, że jesteśmy "nikim", dla Niej jesteśmy "wszystkim".

Wincenty Łaszewski

Źródło: Nasz Dziennik