Chyba wszystko, może oprócz jednego, powiedziano w Polsce na temat ukarania "Gościa Niedzielnego" i archidiecezji katowickiej przez dwa polskie sądy za jakoby "niechrześcijańskie", posługujące się "mową nienawiści" teksty komentujące głośny wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie "Alicja Tysiąc przeciwko Polsce". 

Trzeba bowiem zauważyć - obok podkreślania samej niesprawiedliwości tego wyroku - iż próbuje się w nim kusić polski Kościół do zaparcia się prawdy, tak jak to miało miejsce podczas starożytnych prześladowań chrześcijan. Takie znaczenie - moim zdaniem - miałoby poddanie się wyrokowi, jeśli redakcja, po bezskutecznym wyczerpaniu wszelakich możliwości odwołań, opublikowałaby żądany przez sąd tekst. Jego sednem jest przeproszenie Alicji Tysiąc za porównanie do hitlerowskich zbrodniarzy. 

Jednak oskarżeni komentujący przegraną apelację twierdzą, iż z pewnością nie użyli przypisywanego im porównania. Już z tego powodu nie mogą przepraszać. Domyślamy się ważności tego powodu i absolutnie należy się z nim zgodzić, nawet gdyby w zamian czekało jakieś łamanie kołem, przypiekanie na rozpalonej kracie czy zamknięcie gazety. Przeproszenie byłoby przyznaniem się do winy, a należy się przyznawać tylko do własnych win. Oprócz tego przyznanie się do nieuznanej przez siebie arcypoważnej winy byłoby zamachem na samą konstytuującą każdego człowieka rozumność. Z życiem w prawdzie nie ma nic wspólnego przepraszanie wbrew własnemu, przemyślanemu przekonaniu. Komu zatem pokłoniłaby się redakcja, gdyby wbrew takiemu przekonaniu, z rozmysłem i publicznie wypełniła sądowe żądanie koniec końców zakwestionowania zbrodniczości aborcji, czyli poszłaby świadomie i dobrowolnie drogą nieprawdy w sprawie niezwykle poważnej? Czujemy piekielny zapach tej podsuwanej polskiemu Kościołowi propozycji?

Mamy zatem dwie przeciwstawne interpretacje zaskarżonego tekstu. Wszyscy czytać mogą i potrafią, sprawa powinna być prosta, bo dotyczy tylko stwierdzenia prostego faktu. Porównano Alicję Tysiąc do hitlerowskich zbrodniarzy czy nie porównano? Podzielam opinię odnośnie do tego, że całkowicie trafne jest porównanie dzisiejszych praktyk aborcyjnych (oraz tych, którzy w życiu społecznym je promują, a zatem rządzących, w tym sędziów) do hitlerowskich zbrodni przeciwko ludzkości oraz ich sprawców.

Krew niewinnych i bezbronnych jednak leje się na skalę dotąd niespotykaną i dziwne, że skazujące polskie sądy uznały ten fakt za religijne przywidzenie katolików. Niewierzący - według sądu - mają w tej sprawie inny pogląd i sąd uznał go co najmniej za tyle samo warty, co przeciwników aborcji. Tymczasem wszystkie poglądy moralne - w tym i poglądy na zbrodnie wojenne nazistów - dzielimy na prawdziwe i błędne, a nie na "katolickie" i "niekatolickie". Stwierdzenie faktu i moralna ocena zbrodni nie zakłada żadnych przesłanek religijnych, czego jednak nie zauważają sędziowie, utrzymujący, iż uznanie aborcji za zbrodnię z konieczności obciążone jest tylko konfesyjnymi założeniami, oczywiście nieobligującymi niewierzących.

Żądanie sądów oznacza zatem dokładnie to samo, czego życzyli sobie prześladowcy chrześcijan w cesarstwie rzymskim. Mieli oni "tylko" zewnętrznym gestem uznać obowiązujący kult bożków i wtedy byliby uwolnieni od straszliwych mąk i śmierci za "nienawiść ku rodzajowi ludzkiemu". Taką nienawiść przypisywano chrześcijanom za pierwszych prześladowań podczas rządów Nerona - jak informuje nas Tacyt w "Rocznikach" (XV, 44). Ta diagnoza duszy chrześcijan - jak można wnioskować w oparciu o analizowane orzeczenie w omawianej sprawie - do dzisiaj pozostaje aktualna w niektórych środowiskach, skoro sąd upomina za posługiwanie się w temacie aborcji "mową nienawiści" zamiast "miłości". Kim jednak naprawdę są chrześcijanie, pokazali oni swoim męczeństwem. Tertulian pisał do sędziów skazujących chrześcijan: "Wasze trybunały to nasze pola bitew, na których walczymy za prawdę. Wasza nieprawość zaświadczy naszą niewinność". Chrześcijanie czekają dziś zapewne na tę chwilę.

Marek Czachorowski

Źródło: Nasz Dziennik