Kilka refleksji po dniu kobiet. Z jednej strony czytam o kobietach uciśnionych, ciemiężonych, przepracowanych, i  o mężczyznach - nieudacznikach, nieobecnych ojcach… jedynym pozytywnym rozwiązaniem wydaje się rozwód, wtedy kobieta odzyskuje siłę, radość życia i okazuje się przedsiębiorcza.

Tylko kobieta osobna - kobietą szczęśliwą. Co się dzieje z owym mężczyzną, który gdzieś został po drodze? Nie wiadomo.

Z drugiej strony czytam o tym, jakie złe, brzydkie i zaniedbane muszą być feministki, że krzyczą o prawach kobiet - cokolwiek przez to rozumieć. Że powinno być jak dawniej- kobieta przede wszystkim powinna być w domu i troszczyć się o rodzinę. Że dawniej podział ról był jasny i wszystko było dobrze. Tylko kobieta zaangażowana w rodzinę - kobietą szczęśliwą.

A życie? Moje? Ani tak, ani tak.

Co widzę? Że ani sytuacja postulowana współcześnie - kobieta i mężczyzna jako istoty całkowicie niezależne, nie zobowiązane wzajemnie; ani sytuacja dawna - kobieta i mężczyzna o rolach dość dokładnie skodyfikowanych, wzajemnie zależni i bez siebie bezradni i „rozdzielnopłciowym” życiu społecznym nie odpowiadają na to, kim jesteśmy jako kobiety i mężczyźni.

Współcześnie zapomina się o tym, że i kobieta, i mężczyzna są wyjątkowi i nie da się jednego dowolnie zastąpić drugim.

Dawniej - mam wrażenie - kobiety i mężczyźni żyli bardziej „osobno” przez to przypisanie ról - może więc nie znali się zbyt dobrze, bo mieli na to mniej szans?

Dziś wymaga się od nas nowych ról. Nowoczesne kobiety mają być aktywne zawodowo, a nowocześni mężczyźni mają być aktywnymi ojcami.

Obie strony mają swoje frustracje. Ona - że ma być świetna i w pracy, i w domu, że to za dużo. On - że ma jednocześnie utrzymać rodzinę i spędzać czas z dziećmi, że to nie zawsze do pogodzenia.

Można widzieć taki "mieszany" model jako zagrożenie dla swojej tożsamości, ale można też zobaczyć w tym szansę - może dzięki pewnemu przeniknięciu ról kobiety i mężczyźni lepiej zrozumieją się wzajemnie, dostrzegą, że drugiej stronie nie jest łatwo, że oni/one też żyją pod presją… Na końcu może zrozumieją też, że to, że jesteśmy tak różni jest szansą - mamy się uzupełniać i współpracować ze sobą. Jesteśmy sobie potrzebni i jesteśmy sprzymierzeńcami!

Taki dzień kobiet i mężczyzn, którzy się kochają, szanują i rozumieją mi się marzy.

Leonka

Źródło: Fronda.pl