W dobrym tonie jest sądzić i głosić, że psychologiczne implikacje bycia kobietą nie istnieją, a wszelkie przekonania na temat wizerunku kobiecości są wytworem kultury. To samo tyczy się zresztą męskości, jednak problematyka płci brzydkiej cieszy się znacznie mniejszym zainteresowaniem ze strony postępowych intelektualistów.

Dość znaczna część współczesnych myślicieli wyraża przekonanie, że kobiecość i męskość nie są stałymi i ogólnymi zestawami cech, a jako takie wynikają z utrwalania się w kulturze pewnych wzorców. Przykładem takiego wzorca, który – zdaniem wyznawców powyższego paradygmatu – kreuje zupełnie względne wyobrażenia na temat różnic pomiędzy płciami, jest rozdział ról kobiecych i męskich w środowisku rodzinnym i zawodowym. Obraz kobiety jako istoty fizycznie słabszej od mężczyzny, a zarazem wyposażonej w szczególną wrażliwość, emocjonalność i empatię, jawi się postępowcom jako szkodliwy stereotyp, powstały na skutek patriarchalnego terroru. Zwolennicy wizji kobiecości jako wytworu myśli ludzkiej upatrują w tym porządku źródła wyjątkowej krzywdy dla kobiety. Ich zdaniem przypisywanie płciom ról i kompetencji jest przejawem dyskryminacji i nie znajduje żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym.

Twórcy teorii gender, tak bowiem określa się nurt myślowy negujący wrodzoność psychologicznych cech płciowych, kładą nacisk na rozróżnienie pomiędzy sex, czyli płcią biologiczną, a gender, czyli społeczno-kulturową tożsamością płci. Jeżeli przyjrzymy się zakresowi sex, a zatem cechom somatycznym, które stanowią o byciu kobietą albo mężczyzną, możemy od razu stwierdzić, że istnieją one obiektywnie i niezależnie od kręgu kulturowego oraz nie są efektem niczyjego wyboru. Skoro tak jest, to znaczy skoro człowiek rodzi się wyposażony w pewne przymioty płci, to dosyć odważne i zarazem nieuzasadnione jest twierdzenie, jakoby fakt ten w najmniejszym stopniu nie oddziaływał na jego psychikę. Dokonywanie rozgraniczenia na sex i gender oznacza zanegowanie psychologicznych aspektów kobiecości bądź męskości, co więcej stanowi stwierdzenie, że cechy i zachowania typowe dla płci nie funkcjonują poza kontekstem kulturowym i są w całości ustanowione, czy wręcz gwałtem narzucone. Takie przekonanie przywołuje na myśl nurt pozytywno-prawny, który negując ius naturale zakłada, że prawo istnieje tylko w konsekwencji jego ukonstytuowania przez człowieka. To, co wspólne dla przekonań genderowskich i pozytywistycznych to fakt odrzucenia pierwotnego i naturalnego porządku oraz afirmowanie umowy społecznej. Zmierzając w stronę uogólnienia zauważamy, że niniejsze poglądy znajdują swoje źródło w relatywizmie, który odrzucając prawdę obiektywną uwłacza człowiekowi jako poznawczo ułomnemu, uznając go jednocześnie za twórcę samego siebie. Celem propagatorów tej myśli stało się przekonanie opinii publicznej, że konieczna jest zmiana powszechnej mentalności, a zwłaszcza uwolnienie jej od staroświeckich poglądów; negując istnienie psychologicznych różnic pomiędzy kobietami i mężczyznami podkreślają indywidualizm i autonomię jednostki oraz różnorodność jej cech. Jednocześnie opowiadają się za swoistą solidarnością w obrębie płci, przejawiającą się chociażby w ideach feministycznych.

Feminizm jako gałąź myśli genderowskiej miał zajmować się przede wszystkim walką o równouprawnienie kobiet. Skoro zostało to już osiągnięte, przeniósł on istotę swych zainteresowań na sytuację kobiety w społeczeństwie. W sposób naturalny utraciwszy swe emancypacyjne korzenie, ruch niegdysiejszych sufrażystek podpiął się pod socjaldemokrację i zajął głoszeniem poglądów nie tyle na rzecz kobiet, co z kobietami związanych. Jest to subtelna, acz niezmiernie istotna różnica, gdyż pod obecnymi hasłami feministek nie mogą podpisać się wszystkie kobiety, ani nawet większość z nich, a jedynie te, których przekonania są spójne z ideologią demoliberalizmu.

Pola genderowskiego boju są różnorodne. Przede wszystkim idea gender jako taka zajmuje się obalaniem „szkodliwych stereotypów” na temat kobiecości i męskości, promując pogląd płciowego tabula rasa. W praktyce przekłada się to na eksperymenty wychowawcze, które miałyby dowieść, że to, co postrzegamy jako przyrodzone, psychologiczne cechy płci jest kształtowane w procesie edukacji i stanowi zmienne, którymi można wedle upodobania manipulować. Oprócz tego gender silnie angażuje się w walkę z podziałami na normy i patologie szczególnie w dziedzinie seksualności, parafilie określając mianem „innych orientacji” i zabiegając o powszechną aprobatę zachowań dewiacyjnych.

Cechy somatyczne i psychologiczne w równym stopniu składają się na kształt osoby. W kontekście nie odwołującym się do transcendencji człowiek nie może istnieć bez ciała, ale tak samo nie może istnieć bez psychiki. Skoro wiemy i doświadczamy, że cielesny wymiar płci ma charakter uniwersalny, możemy też domniemywać, że psychologiczne implikacje płci funkcjonują podobnie. Gdyby tak nie było, czyli gdyby gender faktycznie istniał w oderwaniu od sex, a dodatkowo był w całości wykreowany przez obyczaj, oznaczałoby to, że człowiek nie posiada tożsamości, a jego ciało i umysł nie są ze sobą sprzężone, jedno na drugie nie wpływa i oba są autonomiczne. Pominąwszy wszystkie przekonania dostarczone nam przez empirię zapytajmy najprościej: czy taki człowiek mógłby istnieć?

Dorota Anna Wróblówna

Źródło: Fronda.pl