1 sierpnia weszła w życie, uchwalona głosami PO i SLD, nowelizacja ustawy "o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie". Warto się z nią zapoznać po to by móc przeciwstawić się niektórym zawartych w niej zapisom i ich interpretacjom oraz by nie dopuścić do kolejnych jej liberalizacji.

Już na wstępie chciałbym wyjaśnić kluczową kwestię. Przeciwnicy nowelizacji ustawy zostali okrzyczeni mianem zwolennikami bicia dzieci i  przemocy. "Dotykanie dziecka przez rodziców w miejsca intymne można nazwać czułą miłością, bicie po twarzy uczeniem pokory, a zamykanie w komórce ochroną przez złym światem… "pisali Kazimierz Bem i Jarosław Makowski w "Rzeczpospolitej" po to by obrzydzić osoby krytykujące ustawę i  przyprawić im gębę brutali, obojętnych wobec znęcania się nad dziećmi. To główny argument zwolenników ustawy: skoro jej założeniem jest walka z przemocą, więc każdy kto się jej przeciwstawia – popiera przemoc. Takie postawienie sprawy pozwala na nie odnoszenie się do rzeczowych argumentów przeciwników ustawy. Jest to też wielkie przekłamanie. Opowiadam się przeciwko tej ustawie w dużej mierze dlatego, że jestem przeciwko przemocy! W całej ustawie nie chodzi bowiem o ochronę osób przed przemocą, ale o narzucanie szkodliwej permisywnej ideologii, według której dzieci powinno się chować "bezstresowo" w myśl zasady "róbta co chceta" i w oderwaniu od jakiejkolwiek moralności. Nie dajmy się zmylić szczytnej idei i ogłupić krzykowi o rzekomym popieraniu przemocy, tylko spróbujmy się dogłębniej zagłębić w temat!

W myśl ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (ta ustawa była teraz nowelizowana, a nie zastępowana przez zupełnie nową)  przemoc w  rodzinie to "jednorazowe albo powtarzające się umyślne działanie lub zaniechanie naruszające prawa lub dobra osobiste członków rodziny, a także innych osób wspólnie zamieszkujących lub gospodarujących, w  szczególności narażające te osoby na niebezpieczeństwo utraty życia, zdrowia, naruszające ich godność, nietykalność cielesną, wolność, w tym seksualną, powodujące szkody na ich zdrowiu fizycznym lub psychicznym, a  także wywołujące cierpienia i krzywdy moralne u osób dotkniętych przemocą."

Definicja ta jest bardzo nieostra i pozwala na bardzo szeroką interpretacje. Pokazuje to oficjalny przewodnik pracownika socjalnego opublikowany na stronie Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.

W przewodniku tym, wśród rodzajów przemocy oprócz przemocy fizycznej wymieniane są też przemoc psychiczna, seksualna i ekonomiczna. „Przemoc psychiczna” to: „wyśmiewanie, poniżanie, upokarzanie, zawstydzenie, narzucanie własnych poglądów, ciągłe krytykowanie, kontrolowanie, ograniczanie kontaktów, stosowanie gróźb, szantażowanie. Wsród przemocy seksualnej wymieniane na równi z gwałtami jest krytykowanie zachowań seksualnych. Wśród przemocy ekonomicznej – niezaspokajanie podstawowych potrzeb rodziny.

Przemocą może być więc zwracanie dziecku uwagi na jego niewłaściwe (np. nieuprzejme) zachowanie, krytykowanie go za to, że utrzymuje przypadkowe kontakty seksualne. Tak mogą zostać zakwalifikowane nawet niskie zarobki rodziców.

Dopiero w tym kontekście trzeba oceniać nowelizację ustawy, która pozwala na  zabieranie dzieci rodzicom i poddaje rodziny szczegółowej kontroli jakby z założenia były patologicznymi środowiskami.

Wiem, że dla większości z nas zabieranie dzieci może wydawać się niemożliwe i całkowicie abstrakcyjne. Dlatego warto popatrzeć na te kraje, gdzie działa bardzo podobne ustawodawstwo. W Szwecji zabieranych rodzicom  jest 20 tys dzieci rocznie!!! Ktoś może powiedzieć, ale my nie jesteśmy Szwecją. Rzeczywiście nie jesteśmy. Nie musi się u nas powtórzyć sytuacja ze Szwecji, ale niestety jest to nader prawdopodobne. Podobne prawo, normy kulturowe z reguły prowadzą do podobnych konsekwencji. W Szwecji 30 lat temu, gdy wprowadzono analogiczne przepisy też miały one chronić dzieci i rodzinę.

Zbigniew Kaliszuk

Źródło: Fronda.pl