Tradycyjny katolicyzm wymaga przyjęcia całej Prawdy, objawionej w Kościele Rzymsko-katolickim, a nie dobieraniu wygodnych dla siebie prawd, półprawd i kłamstw przyobleczonych w szaty „teologii”. Kapłan zobowiązany przekazywać Tradycyjną Naukę Kościoła i trwać w niej, bez próby ucieczki od sacrum.

Żyjący w XVII w. Franciszek VI książę de la Rochefoucauld, zwykł mawiać, że hipokryzja to „hołd składany cnocie przez występek”. Przyglądając się poczynaniom większości biskupów trudno nie zauważyć trafności słów tego francuskiego pisarza i filozofa.

3 lata temu Konferencja Episkopatu Polski w specjalnie wydanym oświadczeniu zlekceważyła przesłanie motu proprio Summorum Pontificum JŚw. Benedykta XVI (pisałem o tym w „Najwyższym CZASIE!” – nr 46 (913)), czego efektem była „wzmożona czujność” biskupów na rozmaite „lefebvryzmy”. Taką szczodrobliwą „duszpasterską czujnością” wykazał się ks. bp Władysław Ziółek, który wydał decyzję o "zawieszeniu Mszy w przedsoborowym rycie". Hierarcha nie zgodził się, by była odprawiana w łódzkim kościele św. Józefa bez jego akceptacji. Był to oczywisty rezultat wcześniej wspomnianych ustaleń biskupów.

W momencie, gdy dostojnicy snuli plany, jak nie dopuścić do powrotu Tradycji, ku zaskoczeniu wszystkich, czołowy piewca postępu, „katolicki liberał” ks. abp Józef Życiński, wziął udział w Mszy Trydenckiej, odprawianej w Kościele Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Lublinie.

J. Ekscelencja zwrócił się również do zgromadzonych z kazaniem. No, a w kazaniu, jak na piewcę modernizmu przystało, biskup zaczął mówić, a to o zagrożeniu, jakie niesie dla Kościoła zbytnie „oglądanie się do tyłu” (w domyśle przywiązanie do Tradycji), to znowu o tym, że nie należy przywiązywać zbytniej uwagi do obrzędów, gdyż są one „tylko wyrazem Wiary”. Arcybiskup sięgnął również po sztandarowy argument modernistów: „gdyby nie Sobór, nie mielibyśmy Papieża Polaka, nie mielibyśmy tylu wspaniałych encyklik, nie mielibyśmy także takiego wspaniałego rozkwitu ruchów i inicjatyw katolickich”.

I cały ten apel o aggiornamento podczas Tradycyjnej Mszy św.! Wobec takiej postawy każdy tradycyjny katolik zaczyna zachowywać się wg schematu opisanego przez Nicolasa Gomeza Davilę: „Najpierw się oburza, potem trwoży , a na końcu wybucha śmiechem...”

Od tamtego wydarzenia minęło trochę czasu, Jego Ekscelencja na "Tridentinie" pojawił się jeszcze razy, podobnie jak wielu innych biskupów w różnych zakątkach Polski. Wiele również uległo zmianie na lepsze, jak np. cofnięcie dekretów ekskomuniki wobec biskupów Bractwa św. Piusa X.

Dla wielu osób, które przyglądały się sprawom Tradycji, "z zewnątrz" obecnie sytuacja przedstawia się wręcz sielankowo, ale czy w istocie taka jest? Śmiem wątpić.

Trzeba zdać sobie sprawę, że istnieje pewna grupa hierarchów, którzy gotowi są pójść na pewne ustępstwa względem Tradycji, ale tylko dlatego, że jest to wpisane w ich własny, podniesiony do rangi świętości „dogmat” o pluralizmie, wielokulturowości i różnorodności. Msza Trydencka bowiem, pozostaje dla nich swoistą ciekawostką, na której praktykowanie (ale w odpowiedniej dawce!) grupce „niegroźnych wariatów” należy łaskawie zezwolić. Takich przesłanek można było dopatrzyć się również we wspomnianym kazaniu JE ks. bp Życińskiego, który wspomniał również o liturgii w rycie ambrozjańskim, jaka jest sprawowana do dziś w Mediolanie.

W takim razie, skoro bogactwo Kościoła ma się opierać na „wielokulturowości”, to czemu nie wliczyć w tę „wielokulturowość” tańców przy ołtarzu, nabożeństw dla clownów, itp. quasi-liturgicznych bluźnierstw?

Taka postawa względem Tradycji, odnosi zupełnie inny, od oczekiwanego skutek. Msza Wszechczasów zostaje bowiem postawiona na równi z innymi, budzącymi odrazę u tradycjonalisty współczesnymi "rytami", wyłącznie jako „ciekawy dodatek” czy „urozmaicenie” życia chrześcijańskiego.

Może zatem dziwić, postawa pewnych środowisk, utożsamiających się z Tradycją, które bez jakiegokolwiek krytycyzmu oceniają dzisiejszą sytuację środowisk tradycjonalistycznych w Kościele. Powinniśmy być wdzięczni Bogu za zmiany na lepsze, za mądre decyzje Benedykta XVI, ale nie popadajmy w ślepy entuzjazm.

Kiedyś prof. Adam Wielomski zmiany nazwał „wrzeniem w Watykanie”. Ale czy takim wrzeniem nazwałby wypowiedzi przedstawicieli Stolicy Apostolskiej sprzeczne z Magisterium Kościoła? Czy znamiona takiego „wrzenia” noszą słowa JE ks. bpa Silvano Tomassiego, który 14 września 2007 r. na obradującej w Genewie VI sesji stałej Rady Praw Człowieka ONZ opowiedział się żarliwie za wolnością religijną (potępioną przez wielu papieży)? Czy do "wrzenia" zaliczymy deklaracje Benedykta XVI, wypowiadane podczas Jego pielgrzymki do Ziemi Świętej, które wpisywały się w linię wytyczoną przez Jana Pawła II? Czy "wrzeniem" jest to, że katoliccy kapłani mówią, że w dogmaty "nie trzeba wierzyć, ale wypada ze względu na Miłość"?

Tradycyjny katolicyzm wymaga przyjęcia całej Prawdy, objawionej w Kościele Rzymsko-katolickim, a nie dobieraniu wygodnych dla siebie prawd, półprawd i kłamstw przyobleczonych w szaty „teologii”. Kapłan zobowiązany przekazywać Tradycyjną Naukę Kościoła i trwać w niej, bez próby ucieczki od sacrum.

Moje pytania nie są głosem malkontenta, wręcz przeciwnie. Jestem szczęśliwy, że przyszło mi żyć w czasach pontyfikatu Benedykta XVI, ale zdaję sobie sprawę, że przed środowiskami tradycjonalistycznymi jeszcze dużo pracy. Musimy wykrzesać jeszcze niejedną iskrę od której zapłoną dusze. Problem nie skończy się z uregulowaniem statusu kanonicznego przez Bractwo św. Piusa X. Po nim (jeśli Bóg na to pozwoli) przyjdzie nam toczyć dalszą wojnę o pozyskiwanie nowych żołnierzy Tradycji.

Aleksander Majewski

Źródło: Konserwatyzm.pl