Dziś będzie o ateiźmie. Ateista, zgodnie z greckim rozumieniem przedrostka "a" oznacza człowieka sprzeciwiającego się Bogu, odrzucającego wiarę w jego istnienie a nie poganina, który o Bogu nie słyszał nigdy. 

Poganin, który nie miał okazji usłyszec Dobrej Nowiny będzie sądzony przez Boga z uczynków i wierności kodeksowi moralnemu, jaki w każdego człowieka jest wpisany z racji stworzenia go przez Boga. Pan Bóg nie wymaga od człowieka rzeczy niemozliwych. Trudno się zgodzić z obrazkiem, w którym Bóg skazuje na piekło np. Japończyka, dla którego chrześcijaństwo jest tak samo egzotyczne, jak dla nas buddyzm, czy sintoizm. A i tak po smierci przedstawi mu piekło i niebo i da mu wybór. I człowiek wybierze – jesli żył przez całe zycie uczciwie i szlachetnie, wybierze uczciwośc i szlachetność, jak był przez całe zycie cwaniaczkiem, będzie chciał "wycwaniakować". Prawa rzeczywistości są nieubłagane. 

Tu mi się rozchodzi o naszych, rodzimych ateistów. Oni świadomie i dobrowolnie odrzucają Boga. Wiedzą o nim, żyją wśród ludzi wierzących, ale nie mają ochoty Boga poznać. Podobnie, jak ktos nie ma ochoty np. na lody czekoladowe. Motywy są różne, czasem wychowanie, czasem zrażenie się do Kościoła bo ksiądz jest pedofil i jawnogrzesznik, a najczęściej po prostu wybór zycia w stanie grzechu. Nie zmienia to faktu, że jest to działanie dobrowolne, tak samo dobrowolne, jak to, że ja staram się trwać w Bogu a nie jestem buddystą na ten przykład. Motywy to jedno a dobrowolnośc to drugie. Bo co ateiście zabrania obiektywnie pójście za Chrystusem? No, cóż, z motywów będzie sądził Bóg. A raczej człowiek sam się osądzi i po smierci wybierze albo otchłań Miłosierdzia Bożego, albo otchłań piekielną.

Inaczej wybierze człowiek dobrej woli, inaczej człowiek woli złej. Jak odróżnić dobrą wolę od złej woli? To może zasadniczo w odniesieniu do konkretnego człowieka tylko Bóg.

Ale ogólnie mozna powiedzieć tak, że jeśli człowiek świadomie i uparcie trwa w stanie grzechu, to ma złą wolę.

A jak to się dzieje, że człowiek trwa w stanie grzechu? Proste: doraźna przyjemnośc z grzechu jest atrakcyjniejsza tu i teraz niż obiecane przez Boga "ani ucho nie słyszało, ani oko nie widziało". Poza tym nie danie się diabłu oplątać siecią grzechu jest bardzo trudno. Bo diabeł wykorzystuje ludzkie naturalne, zwierzęce instynkty. Najpowszechniejszym środkiem jest seks. Uwikłać człowieka w seks pozamałżeński, uzależnić go od niego a sam będzie się trzymał daleko od Boga i najprawdopodobniej, jak "dobrze" pójdzie, to nawet diabłu ofiarę złoży w postaci zabicia nienarodzonego dziecka. Człowiek pierwszy raz grzeszy dobrowolnie, dalej już są konsekwencje. I coraz trudniejszy powrót. Aż człowiek zaczadzony, ze zmasakrowaną duszą zamienioną w szambo, po wielu latach zycia na kocią łapę przestaje wierzyć w to, że te grzechy mogą mu zostac odpuszczone. Wątpi w Miłosierdzie Boże.

Oczywiście, jak kuszenie seksem nie "odpali", to diabeł próbuje wielu innych metod – kusi władzą, pieniędzmi, stara się jak może, aby duszę ludzką zgubić i oderwać od Boga. Ale kuszenie władzą i pieniędzmi jest o wiele trudniejsze: ową władzę i pieniądze trzeba człowiekowi zorganizować i podtrzymywać, dlatego zdecydowana większośc ludzi ma "na pieńku" z Kościołem właśnie przez pozamałżeński albo wręcz zboczony seks.

Z grzechem jest jak z narkotykami. Pierwszy raz bierze się dobrowolnie, bez przymusu, z ciekawości. Ci, którzy nigdy w zyciu nie spróbowali narkotyków mają po prostu silną wiarę w to, co mówi facet w białym kitlu, że narkotyki rujnują ciało i duszę. Ci, co ich próbują też to wiedzą, bo im powiedziano, ale jednak mimo wszystko są ciekawi i uważają, że ten jeden raz nie zaszkodzi. Często nie szkodzi – na razie. Ale po jakims czasie jest następna okazja, potem po roku, dwóch nastepna… I człowiek ani się obejrzy – siedzi w narkotykach po uszy. I nie może wyjść o własnych siłach. Musi poprosić o pomoc innych i się tej pomocy dobrowolnie poddać. Są też tacy, którzy nie chcą wychodzić z nałogu, bo to jest bolesne i BARDZO mozolne. A są i tacy, co po kilku nieudanych próbach wyjścia z nałogu po prostu zwątpili i się poddali. Dobrowolnie.

Grzech to taki narkotyk dla duszy. Raz, czy dwa – "nie zaszkodzi". Ale kto po razie, czy dwóch będzie chciał zrezygnować? I dalej jak w narkotykach. Aż kończy się zwątpieniem w Boże Miłosierdzie. I to jest właśnie koniec.

A ateista? To człowiek świadomie i dobrowolnie negujący Boga. Najczęściej z własnej pychy. On chce sam wszystko zrobić, wszystko zawdzięczać samemu sobie. A tymczasem człowiek bez Boga nie może zrobic nawet jednego oddechu… Pycha to najcieższy z grzechów. Widziałem kiedys na Youtube filmik z "procesji" ateistów. Nieśli różne transparenty, często wyśmiewające wiarę i religię i w przemówieniu na koniec usłyszałem, że oni chcą iść wyprostowani pośród tych, co na kolanach. Pycha w 100%. I odmowa, jawna odmowa oddania Bogu należnej Mu czci. Porażające. Owszem, stać wśród tych, co na kolanach przed człowiekiem, czy innym bałwanem – to cnota, ale stać pośród tych, co na kolanach Bogu się kłaniają – to głupota.

Pokręć

Źródło: Fronda.pl