Na początku dziewiętnastego wieku nauki katolickie w wielu krajach Europy nadal pozostawały pod wpływem jansenizmu*. Ta najbardziej zdradziecka ze wszystkich herezji, głoszona przez mężów wiodących ascetyczne życie i ukryta pod przykrywką apelu o oddawanie czci rzeczom świętym, stanowiła takie same niebezpieczeństwo dla ludzi niedbałych, jak i sumiennych w swojej naturze.

W owych wczesnych dniach zjednoczonych Włoch, ze stolicą, którą odebrano papieżowi, panowało ogromne napięcie i otwarta wrogość między Kościołem i państwem, a postawa don Bosko wobec niechętnego rządu budziła ogólną krytykę.

Po śmierci Grzegorza XI kardynałowie byli zdecydowani wybrać Francuza na papieża. Dwór papieski wróciłby wtedy do Awinionu i znowu zaczął żyć starym, łatwym sposobem, otoczony luksusami. Rzymianie natomiast pewni byli, że następcą Grzegorza powinien być Włoch i czym prędzej wyjawili swój zamysł.

Wieść, że nowy dom zakonny rzeczywiście powstał, błyskawicznie rozeszła się po mieście. Biedniejsza część mieszkańców w swej prostocie wiary przyjęła ją z radością, ale ci, którzy od początku byli przeciw, nie kryli oburzenia i robili wiele, by opinię publiczną nastawić niechętnie.

Mniej więcej w tym czasie entuzjazm Augustyna dla doktryny manichejskiej zaczął słabnąć. Przestudiował ją wnikliwie i doszedł do wniosku, że jest daleka od jego wyobrażeń. Rozczarowali go także nauczyciele. 

To był mroczny czas, wydawało się, że moce zła zostały rozpuszczone wolno po świecie. Arianie, mając cesarza po swojej stronie, mogli robić wszystko. Prawie wszyscy biskupi, którzy poparli Credo nicejskie, byli na wygnaniu lub w więzieniu.

Gdy Ludwik XIII leżał na łożu śmierci, otoczony biskupami i arcybiskupami gotowymi oddać mu swoje usługi, to właśnie Wincenty, skromny ksiądz misjonarz, przygotowywał go na spotkanie z Bogiem.

Małe Towarzystwo Jezusowe zajęło teraz miejsce w „regularnym” Kościele. Zakon został niedawno zaaprobowany przez papieża, a Ignacy został wybrany dożywotnim generałem wszystkimi głosami w Towarzystwie poza swoim własnym. Nie mogąc przekonać swych współbraci, że każdy z nich byłby lepszym generałem, Ignacy zainaugurował nową posadę tygodniem pracy w kuchni.

Oto znajduję się w świecie jako człowiek, dokładnie pomiędzy zwierzętami i aniołami. Wobec aniołów mam być pełen szacunku, ponieważ są posłami czy też posłańcami Boga. A jaki mam być wobec zwierząt?

Na pierwszy rzut oka często trudno jest uświadomić sobie, że pewne grzechy mają jakiś wzajemny związek, albo przynajmniej nie zawsze jest jasne, że jeden grzech mógłby prowadzić do innego. Jednak z biegiem lat stopniowo staje się oczywiste, że tak jak cnoty są ze sobą powiązane, tak też dzieje się z wadami. 

Możecie sobie wyobrazić, jakie poruszenie zapanowało w Antiochii, gdy tamtejsi chrześcijanie znów po tak długim czasie ujrzeli Pawła i Barnabę. Wszyscy chcieli usłyszeć, co się z nimi działo – gdzie byli i czego dokonali.

Żołnierze wraz z całą gromadą ludzi, którzy przyszli pojmać Jezusa, pochwycili Go i zaprowadzili do arcykapłana. Byli z nim wszyscy wrogowie Jezusa, kapłani, uczeni w Piśmie i wszyscy ci bogaci i zawzięci ludzie, o których Jezus mówił nie tak, jak do tego byli przyzwyczajeni, lecz tak, jak na to zasługiwali.

Wszystkie wydarzenia opisane w tej książce działy się na długo przed narodzeniem Pana Jezusa. Od kiedy Adam i Ewa zgrzeszyli i okazali skruchę, cała historia świata stała się oczekiwaniem na Jego przyjście.

Ci spośród braci, którzy w owych latach najlepiej znali Franciszka i dzielili z nim jego radości i smutki, a nawet myśli, przekazali wiele opowieści o jego miłości do kwiatów, ptaków i zwierząt.