Piotrek obudził się około północy. Czyżby mu się śniło? Przecież słyszał rozmowę. Przeciera oczy. Kto zapalił światło? I kto jęczał tak głośno? 

Pewnie Ulę znów bolał brzuch, ponieważ zjadła za dużo! Ale coś się dzieje przy łóżku Jurka. Mama pochyliła się nisko nad poduszką i kładzie rękę na czole Jurka, a z sąsiedniego pokoju, w którym stoi biurko z telefonem, słychać głos taty: 

– Tak, panie doktorze, proszę przybyć natychmiast! Temperatura jest bardzo wysoka!

– Mamo... Mamo... przyjdź na chwilkę...

– Co się stało?... Co jest Jurkowi?! – zawołał Piotrek.

Mama podchodzi cicho do jego łóżka, kładzie palec na ustach i mówi:

– Pst... Cicho! Musisz być bardzo cicho! Jurek jest ciężko chory. Zaraz przyjdzie pan doktor. Bądź grzeczny, mama nie ma teraz czasu! Śpij dalej spokojnie!

Poprawiła mu kołdrę i odchodzi. Piotrek leży cicho. Ale nie może już spać.

Po chwili na podwórze zajechało auto. Tata schodzi po cichu na dół i otwiera drzwi. Do pokoju wchodzi obcy mężczyzna. Ma wysoko podniesiony kołnierz od płaszcza i ciemne okulary na nosie. Siada przy łóżku Jurka i bierze w swą wielką dłoń jego małą rączkę.

„Teraz bada, czy serce szybko bije – myśli Piotrek – i jeśli ono szybko wali: puk, puk, puk... to jest się bardzo chorym.”

Potem doktor osłuchiwał Jurka ze wszystkich stron przy pomocy jakiegoś dziwnego przedmiotu. Gdy skończył, powiedział coś po cichu do taty... Piotrek zrozumiał tylko jedno słowo: szpital.

Czy Jurek naprawdę musi jechać do szpitala? Teraz w nocy?

Nagle Piotrek zaczął się straszliwie bać. Najchętniej by się rozpłakał... Ale przecież i tak nikt by go nie słuchał. Mama chodziła w pośpiechu tam i z powrotem, szukając ciepłej odzieży dla Jurka. Wreszcie owinęła go w koc tak, że zaledwie wyglądała z niego mała twarzyczka, czerwona jak ogień od gorączki.

Gdy podjechała karetka pogotowia, zniesiono Jurka po schodach. A potem nie było już ani taty, ani mamy. Przyszła sąsiadka, pani Kierska, też zaaferowana.

– Śpij spokojnie, Piotrusiu – powiedziała i zgasiła światło. Uspokoiła jeszcze Ulę, która oczywiście też nie mogła spać.

W ciemności Piotrek rozmyślał: „Co oni tam robią z Jurkiem w szpitalu?”. Ale potem usnął. Gdy się obudził, przy łóżku stała mama mówiąc:

– Wstawaj, Piotrusiu! Pani Kierska zawiezie was do babci. Nasz Jurek jest bardzo chory. Ja muszę go pielęgnować i dlatego nie mam czasu zajmować się wami.

W ten sposób Piotrek i Ula dostali się do babci w Leśnicy.

Każdego poranka babcia stała przy oknie i czekała na listonosza. Mama zawsze przysyłała pocztówkę, z której dowiadywali się, jak czuje się Jurek.

– Niedobrze – wzdychała najczęściej stara kobieta, a potem siedząc w fotelu wycierała oczy.

Aż pewnego razu, gdy Piotrek i Ula wrócili z ogrodu, zauważyli, że babcia ma telegram na kolanach. Jej twarz była cała czerwona, a z oczu płynęły łzy. Objęła rękami stojących obok Piotrka i Ulę i płakała jeszcze bardziej.

– Wasz braciszek jest już w niebie – powiedziała wreszcie.

Piotrek przytulił się do niej mocno i patrzył na wielkie, jasne krople płynące jej po policzkach.

– W niebie? Tam gdzie jest dobry Bóg? – pytał.

– Czy on już tam na zawsze musi pozostać? Czy nie będziemy mogli zabrać go stamtąd?

– Nie, o już nie – mówiła babcia wygładzając kartkę telegramu leżącą na kolanach. – Nie, Pan Bóg chce go mieć zawsze u siebie.

Piotrkowi nie bardzo się to podobało. Jego zdaniem, to przez jakiś czas mógłby Jurek tam pobyć, ale zawsze?

– On nie może zostać tam na zawsze – broniła się też Ula. – Bo ja nie mogłabym go już więcej wozić w wózku. Babciu, już wiem! Jeśli się dobrze pomodlę, to dobry Pan Bóg odeśle go nam z powrotem.

Babcia smutnie potrząsnęła głową.

– To będę się modliła, żeby Pan Bóg dał mi innego braciszka – pocieszyła się Ula.

Ta myśl spodobała się i Piotrkowi. On zrobi to samo... jeśli kochany Pan Bóg tak bardzo chce zatrzymać u siebie Jurka!

Po paru dniach przybyli rodzice, by odebrać dzieci. Mama była blada i wyglądała inaczej niż przedtem. Miała na sobie czarne ubranie. A tata był taki cichy! W ogóle się z nimi nie bawił.

W domu, w pokoju, w którym stało łóżko Jurka, było cicho i pusto. Piotrek nie wiedział z kim ma się bawić. Jurek był zawsze jego konikiem. Można mu było założyć lejce, krzyknąć: wio! wio! – i zaraz zaczynał podskakiwać na swoich grubych nóżkach, a czasem biegł nawet na czworakach i pokrzykiwał z zadowolenia.

Piotrek siedział sam na schodach przy domu, gdy nadszedł Maciek Kierski, który stanął przy szopie na deski, włożył ręce w kieszenie od spodni i powiedział:

– Wiesz, gdzie jest wasz Jurek?

– W niebie, u Pana Boga!

Maciek stuknął się w czoło.

– I ty w to wierzysz?

– Moja mama tak mi powiedziała, a ona wie dobrze – bronił się Piotrek.

– Ja wiem lepiej! Chcesz, to ci pokażę. Chodź ze mną!

Wziął Piotrka mocno za rękę i pobiegli ulicą Kościelną, potem wzdłuż muru ogrodu sędziego, i znaleźli się na cmentarzu, gdzie było tyle grobów. Maciek zatrzymał się przy jednym nasypie, na którym leżały różnobarwne wieńce.

– Tu, tu w ziemi leży wasz Jurek! – wykrztusił zdyszany od prędkiego biegu.

Piotrek spojrzał na niego szeroko otwartymi oczyma. Tu miałby leżeć Jurek, pod kwiatami i wieńcami?

A mama przecież powiedziała: „On jest w niebie!”.

Czy mama mogła skłamać?

Piotrek biegnie z powrotem szybko, jak tylko może; wpada do kuchni – tam jest mama. Ula, która siedzi właśnie na podłodze i nakłada lalce swą sukienkę, woła z gniewem:

– Piotrze, patrz, depczesz buty lalki!

Ale chłopak nic nie słyszy. Stanął gwałtownie i pociągnął mamę za spódnicę.

– Mamusiu, czy wiesz, co powiedział Maciek? Jurek... Jurek wcale nie jest w niebie... on, on jest... na cmentarzu w czarnej ziemi. Mamusiu, gdzie on jest naprawdę?! Powiedz!

Uli ze zdziwienia wypadła z rąk lalka.

Jurek w ziemi? Nie u dobrego Pana Boga? A nie, Jurek nie może być w czarnej ziemi! Co powie mama?

Mama zgarnęła Piotrkowi włosy opadające na czoło.

– Nie tak gwałtownie, Piotrze! Chodź, wszystko ci opowiem, jesteś przecież moim dużym chłopakiem, który może już trochę zrozumieć. A i Ula może też posłuchać.

Mama dołożyła jeszcze szuflę węgla do ognia; potem wzięła oboje dzieci do pokoju, posadziła Ulę na kolanach, a Piotrkowi podsunęła mały stołeczek i zaczęła:

– Maciek miał rację, Jurek jest w grobie.

– Ale jeśli tak, to ty skłamałaś, mamusiu, a kłamać przecież nie wolno! – wyrwało się Piotrkowi.

Jest wściekły, że ten głupi Maciek miał rację.

– Nie, Piotrusiu, ja nie skłamałam. Jurek jest w niebie, także w niebie!

– Ale... ale jak to może być? – pytają Piotrek i Ula.

– Jednak tak jest. A teraz dobrze uważajcie: Gdy dobry Pan Bóg podarował mi Jurka, to dał mu piękną twarzyczkę i włosy, i ręce, i nogi, i brzuszek, i wszystko inne, co można zobaczyć oczami.

– Jeszcze trochę zapomniałaś, mamo: oczy i nos, i usta...

– Tak, i szyję, i... i zęby... prawda? – dorzuciła Ula.

– Jesteś głupia, właśnie że zębów nie, one mu później urosły, wówczas gdy tak głośno krzyczał. Piotrek spojrzał pogardliwie na swoją siostrę bliźniaczkę.

– Ale też Pan Bóg nakazał, by mu rosły zęby, Piotrusiu – tłumaczyła mama.

– A widzisz! – cieszy się Ula.

– I to wszystko, co wymieniliśmy, to było ciało Jurka. Ale Pan Bóg dał mu jeszcze coś piękniejszego, coś czego nie można zobaczyć.

Piotrek i Ula patrzą zaciekawieni na mamę.

– Jurek miał duszę. Dusza to coś bardzo cennego. Pan Bóg daje ją każdemu człowiekowi i dzięki niej ciało jest żywe. Jurek, ponieważ miał duszę, mógł skakać, biegać, śmiać się, rozmawiać, uczyć się... A teraz Pan Bóg znów wezwał do siebie duszę Jurka... i chce ją mieć na zawsze u siebie w niebie. Ona może oglądać Pana Boga specjalnymi oczami niebieskimi. A od Pana Boga nie ma nic piękniejszego. Ciało Jurka leży zaś w ziemi, co do tego to Maciek ma rację. Bez duszy ciało jest martwe i musi leżeć w ziemi, dopóki Pan Bóg go nie wezwie... wówczas i ono będzie mogło pójść do nieba. Ale to nastąpi dopiero przy końcu świata.

– Mamo, czy w niebie są też aniołowie?

– Bardzo, bardzo wielu, Ulu. I są bardzo piękni. Ale Bóg jest tysiąc razy piękniejszy.

– A Anioł Stróż też jest?

– Oczywiście. Teraz Jurek może widzieć swego Anioła Stróża, który się cieszy, że jego dziecko jest u Pana Boga.

– A Maryję może też Jurek zobaczyć?

– Tak, Maryję, Matkę Bożą i wielu innych świętych i dusze dobrych ludzi. Ale Matka Boża jest od nich piękniejsza, jest Królową nieba. I wszyscy, wszyscy, Matka Boża, aniołowie i święci uwielbiają Pana Boga. Śpiewają na Jego cześć wspaniałe pieśni. I mówią: „Wielki Boże, o jakże jesteś święty”. I Jurek też śpiewa razem z nimi.

– Ale, mamo, on nie całkiem umie śpiewać, czy nie pamiętasz, jak krzyczał przy śpiewie i zawsze fałszował?

Mama musiała się roześmiać.

– W niebie idzie mu lepiej...

– Mamo, wiesz kto jeszcze jest w niebie? Święty Mikołaj!

– Tak. I on tam jest. Na ziemi był świętym, dobrym biskupem. A teraz jego dusza jest na pewno u Pana Boga. I wasi patronowie też są tam: święty Piotr i święta Urszula. Oni proszą Pana Boga, byście i wy kiedyś dostali się do nieba. Bo to nie jest łatwe i trzeba przedtem dużo się namęczyć i być bardzo dobrym.

– A Jurek niewiele się starał. Czy nie pamiętasz, mamo, jak raz bił nas kijem? I wyrwał ogon mojemu koniowi.

– Tak, mamo – dodaje do uwag Piotrka Ula. – Pewnego razu położył się na dywanie i krzyczał, bo odebrałaś mu nożyce.

– Ale Jurek był jeszcze bardzo mały – odpowiada mama. – Miał zaledwie trzy lata. Jeszcze nie rozumiał, co to jest zło. A wy już rozumiecie. I jeśli takie duże dzieci robią coś złego, to nie pójdą tak łatwo do nieba.

– Jurek miał naprawdę szczęście – zauważyła po namyśle Ula. – Właściwie to nie powinniśmy płakać, mamo, dlatego że on jest u Pana Boga, a nie u nas...

Mama pogłaskała ją po włosach.

– Masz rację, Ulu. Już nie będę płakała. Pan Bóg wie dobrze, jak jest lepiej.

– Ja też chciałbym pójść do nieba – zawołał Piotrek. – Jeśli tam jest tak pięknie. Ale... nie tak od razu. Teraz chcę być z tobą, jeszcze bardzo długo!

I zarzucił mamie ręce na szyję.

– Kto wie, może Pan Bóg da nam niedługo nowego braciszka – zakończyła mama.

Potem poszli wszyscy troje na grób Jurka. Wszystkie wieńce już zwiędły. Dlatego posadzili na nim astry i lwie paszcze.

Erika Goesker

Powyższy tekst jest fragmentem książki Eriki Goesker Przygody Piotrka i Uli, czyli jak przygotować się do I Komunii Świętej.

Czytaj więcej z tej książki:

Przygody Piotrka i Uli. Gdzie jest Jurek?

Przygody Piotrka i Uli. Zepsute auto

Przygody Piotrka i Uli. Złamane drzewko

Oglądaj ilustracje z tej książki:

Przygody Piotrka i Uli – galeria

Przedruk tekstu jest możliwy jedynie za podaniem klikalnego źródła.