Matka zebrała swe małe pociechy przy stole. Pokazała im zestaw pięknych obrazków; jest ich – rozmaitych – cała masa.

Czas posiłku powinien służyć nie tylko nakarmieniu ciała, lecz również – pokrzepieniu duszy. Ktoś powiedział dowcipnie: „Posiłek – odpoczynek”. Ktokolwiek to był, zrobił dobrą uwagę.

Jak wielkim cudem wzniosłości i poetyki jest liturgia ślubna! Kościół pełen troski o dwie dzielne młode dusze, gotowe wyruszyć w podróż życia, pała, by przygotować je jak najpoważniej i najsolidniej, by przekazać im główne zasady i prosić Boga, by wziął tę świętą parę pod swoją szczególną opiekę i wprowadził ją – po dokończeniu życia we wzajemnej miłości i ufnej wielkoduszności – do grona owej wspaniałej wiekuistej rodziny.

Aby zapewnić dziecku środowisko, w którym będzie mogło umiłować Boga i wszystko, co Bóg stwarza, uczyńcie wasz dom maleńkim sanktuarium – miejscem, które będzie stale przypominać dziecku o Panu, a rodzinne praktyki religijne wpoją mu głęboką i trwałą pobożność.

Ewangelie Nowego Testamentu zachowały się do naszych czasów w postaci greckiej parafrazy, a w języku greckim słowo, oddające wyrażenie „czyste płótno” lub „delikatne płótno” brzmi „sindon”. Tymczasem św. Jan ani razu w swojej Ewangelii nie używa słowa „sindon”:

Podczas gdy w waszych uszach brzmi wiecznie młody i zawsze świeży hymn chrześcijańskiej miłości, Kościół obchodzi dzisiaj święto młodej Rzymianki, św. Cecylii, tradycyjnej patronki muzyki. A dla nas jest to dobra okazja, żeby powiedzieć wam parę słów na temat znaczenia zgody i stałej harmonii między mężem i żoną.

Po drodze od pokoju dziecięcego potykam się o ciężarówkę, którą Jaś musiał wyrzucić ze swego kojca. Straszny to hałas w tej nocnej ciszy, ale sen chłopców jest głęboki.

Jest jakiś paradoksalny sens w tym, że winni jesteśmy miłość i współczucie ludziom znajdującym się poza Kościołem, a zwłaszcza Żydom. Nawet bardziej niż tym w Kościele. Bardziej tego potrzebują.

Po opuszczeniu Eton, a przed wstąpieniem do Cambridge, doświadczyłem czegoś, co było naprawdę pierwszym osobistym dotknięciem religii. Przebywałem około roku w Londynie i przez krótki czas byłem niejasno zainteresowany teozofią.

Kiedy stanie się wreszcie na szczycie, wyjątkowo trudno jest prześledzić drogę, którą się przeszło. Wije się ona, wznosi, opada, rozszerza i zwęża, co powoduje dezorientację. Także wykrzykiwane z dołu komentarze przyjaciół i krytyków nie przyczyniają się do wyjaśnienia sytuacji.

Dlaczego Pismo Święte jest dla nas źródłem poznania Boga, duchowej radości i nawrócenia?

- Zgodnie z tym, co mówi św. Augustyn w dziele O chrześcijańskiej doktrynie 4, 12, człowiek uczony w sztuce wymowy powinien tak mówić, by nauczać, budzić zachwyt i prowadzić do przemiany (1).

Jak możemy wyrazić naszą wdzięczność Boskiemu Lekarzowi, za uleczenie naszego wewnętrznego wzroku, za uzdolnienie nas do zobaczenia Wiecznego Światła, którym jest On sam?

Jak Chrystus, towarzyszący Łazarzowi w czas jego śmierci, może być obecny przy naszym umieraniu?

- Podejmijmy tak istotną refleksję, rozmyślając zarazem nad własną śmiercią, jak i nad zgonem naszych przyjaciół.

Kto z was nie dziwiłby się słysząc Chrystusa mówiącego do swych uczniów, że będą doznawali w życiu wielu smutków i utrapień, podczas gdy ludzie światowi będą się weselić i cieszyć? Nie sądźmy jednak, jakoby ludzie źli nie mieli również przeróżnych kłopotów i zmartwień.