Na pierwszy rzut oka jest niewyobrażalne, że między Chrystusem a duszą możliwa jest relacja, którą w jakikolwiek sposób można by rzeczywiście nazwać przyjaźnią.

Minęło dwadzieścia wieków, gdy radością i weselem napełnił się domek Joachima, bo oto w tym dniu urodziło się małe dziecko. A na tę dziecinę całe niebo z radością i czcią spoglądało; przed tą małą dzieciną zadrżała cała potęga piekieł.

Najmądrzejszą rzeczą na świecie jest krzyczeć, zanim się zostanie rannym. Nie ma po co krzyczeć, będąc już rannym – zwłaszcza śmiertelnie.

Tłum klaskał z entuzjazmem, kiedy woda płynęła na arenę z dwunastu wielkich rur. Naumachia, czyli udawana bitwa morska, była ulubionym przedstawieniem, a pokazanie go na igrzyskach plebejskich stanowiło nowość. Zwykle rezerwowano tę atrakcję dla Circus Maximus ze względu na jego znacznie większe techniczne możliwości.

Starodawna tradycja mówi, że tak jak Adwent przyniósł Boga człowiekowi przez Wcielenie Słowa, tak dwanaście dni między Bożym Narodzeniem a Objawieniem Pańskim miały przywieść człowieka do Boga.

Ostatnie sto lat to okres nieustannych zamachów na życie ludzkie. Pierwsza wojna światowa przyniosła śmierć około dziesięciu milionom ludzi, druga wojna światowa to około pięćdziesięciu pięciu milionów, a wojna z nienarodzonymi zabrała już około jednego miliarda ofiar.

Maksymilian Kolbe, zależnie od światopoglądu różnych osób, wzbudza dwie przeciwne reakcje – od czci należnej „świętemu naszych trudnych czasów”, jak nazwał go papież Jan Paweł II, do oskarżeń o antysemityzm czy, tak samo zdrożnie, o herezję w jego nauczaniu o Maryi.

Nie jest dobrze, żeby mężczyzna był sam (Rdz 2, 18). Uczucie przyjaźni jest jednym z najpotężniejszych i najbardziej tajemniczych ludzkich instynktów.

„Wydaj córkę, a wielką rzecz sprawisz, a oddaj ją za człowieka roztropnego” (Ekle 7, 27). Przez kobietę całe złe padło na nas, przez niewiastę spełniło się nasze odrodzenie i zbawienie. Pycha i nieposłuszeństwo Ewy zgubiły świat, posłuszeństwo i pokora Maryi świat zbawiły. Ach! I dzisiaj to widzimy.

Ani Władysław Kowłowski, ani Andrzej Oliwieński nie poszli do wojska zaraz po zdaniu matury. Każdy z nich usłyszał od swego ojca mniej więcej tyle, że tam, na froncie, gdzieś opodal brzegów Dnieprowych „świetnie dają sobie radę bez ciebie”, że wyniszczony wojną kraj potrzebuje fachowców, ludzi wykształconych, że zatem, zamiast wojować, trzeba studiować.

Planowano biesiadę, może też kulig. Gdyby był nastrój i ochota, obecni mogliby pośpiewać przy wtórze fortepianu, posłuchać skrzypiec. Wtedy kwitła jeszcze w Polsce kultura domowego muzykowania.

Kiedy jeden z genetyków podczas wykładu ze studentami medycyny twierdził z rozbrajającą szczerością, że „niektórzy przyrównują nas do hitlerowców, ale my i tak wiemy, co robimy”, a asystentka prowadząca ćwiczenia z embriologii dla studentów II roku, pokazując dziecko zatopione w formalinie instruowała, że „płód z takimi wadami nadaje się tylko do aborcji” przechodził przeze mnie dreszcz

O, dworze polski... jakże dziś pisać o tobie? Znamy się jakoby doskonale... i nie znamy. Czujemy cię nadal całym naszym sercem i duszą... lecz ciebie już nie ma. Tylu cię przecież opisywało, malowało, wyśpiewywało, wspominało; tyle wiemy o twoich mieszkańcach... lecz ich osobiście nie znamy; to nie nasi współcześni.

Dzwony na wyniosłych wieżach Bolesławowej katedry rozebrzmiały w blade, zimowe jeszcze południe. Zawtórowały im inne, i te od płockiej fary, i od reformatów. W ślad za nimi zaszemrała sygnaturka, odpowiadając na wezwanie spiżowych serc.