Ostatnie sto lat to okres nieustannych zamachów na życie ludzkie. Pierwsza wojna światowa przyniosła śmierć około dziesięciu milionom ludzi, druga wojna światowa to około pięćdziesięciu pięciu milionów, a wojna z nienarodzonymi zabrała już około jednego miliarda ofiar.

Ta największa wojna światowa trwa. Każdego roku zabija się około pięćdziesięciu milionów dzieci, to oznacza, że każdego dnia w okrutny sposób zabija się około stu czterdziestu tysięcy nienarodzonych.

Historia aborcji

Pierwszym krajem na świecie, który zalegalizował zabijanie poczętych dzieci był Związek Sowiecki. 18 listopada 1920 roku Lenin, po rewolucji bolszewickiej, zrealizował swoją wcześniejszą dyrektywę: „Domagać się bezwarunkowego zniesienia wszystkich ustaw ścigających sztuczne poronienia”.

Drugim przywódcą europejskim, który doprowadził do legalizacji aborcji w swoim kraju był Adolf Hitler. Dążąc do utworzenia biologicznie czystej „rasy panów”, doprowadził w 1933 roku do legalizacji zabijania niemieckich nienarodzonych dzieci, które posiadały wady wrodzone.

9 marca 1943 roku hitlerowski okupant wydał rozporządzenie zezwalające Polkom na nieograniczone żadnymi sankcjami zabijanie polskich nienarodzonych dzieci. Po zakończeniu działań wojennych anulowano hitlerowskie rozporządzenie i przywrócono polskie ustawodawstwo, chroniące życie dzieci poczętych.

Wkrótce nadszedł okres kolejnego, tym razem komunistycznego zniewolenia i ponownej skrytobójczej wojny z polskimi nienarodzonymi dziećmi. Sowieci i będący na ich usługach komuniści dążyli do wprowadzenia legalizacji aborcji, chcieli zrealizować w PRL dyrektywę ludobójcy Lenina: „Domagać się bezwarunkowego zniesienia wszystkich ustaw ścigających sztuczne poronienia”.

27 kwietnia 1956 roku w warunkach komunistycznego terroru, narzucono Polsce ustawę aborcyjną „dopuszczającą” zabijanie poczętych dzieci.

7 stycznia 1993 roku została uchwalona ustawa o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży.

Ustawa zabrania dokonywania aborcji poza trzema przypadkami: zagrożenia życia lub zdrowia matki, nieodwracalnego ciężkiego uszkodzenia płodu oraz gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że ciąża jest wynikiem czynu zabronionego.

Ustawa z 1993 roku chroniąca życie przynosi wiele korzyści poczętym dzieciom, kobietom, rodzinom i całemu społeczeństwu. Najważniejszym skutkiem jest znaczny spadek aborcji wykonywanych w Polsce. Z pewnością duży wpływ na zmniejszoną liczbę aborcji miało nauczanie i działalność Kościoła katolickiego oraz ruchów obrony życia m.in. Krucjaty Modlitwy w Obronie Poczętych Dzieci, Polskiej Federacji Ruchów Obrony Życia oraz Polskiego Stowarzyszenia Obrońców Życia Człowieka.

Od tego momentu zmniejszyła się liczba zgonów kobiet dokonujących nielegalnie aborcji, zmniejszyła się liczba nieletnich matek, spadła śmiertelność noworodków oraz zanotowano mniej powikłań ginekologicznych wynikających z nielegalnej aborcji. Poprawiło się natomiast zdrowie reprodukcyjne polskich kobiet.

Rozwój dziecka w łonie matki

Życie ludzkie zaczyna się w momencie poczęcia. Powstała z połączenia jaja i plemnika pojedyncza komórka jest już nowym człowiekiem, który posiada określone cechy jak płeć, kolor włosów, rysy twarzy itd.

To zapłodnione jajo jest już człowiekiem, nie potrzebuje niczego poza pokarmem i tlenem, by rozwinąć się w całkowicie ukształtowanego człowieka. Choć w okresie płodowym uzależnione jest od matki w zakresie schronienia i wyżywienia, to jest zupełnie nową i niezależną istotą. Zwolennicy aborcji nazywają embrion w początkowym okresie życia płodowego „bezkształtną masą” czy „zlepkiem komórek”, jednak tak jak z nasion jabłek wyrośnie drzewo jabłoni, zapłodniona klacz urodzi źrebaka, tak z tej „bezkształtnej masy” wyrośnie człowiek. Jeśli pozwolimy mu żyć.

Nieważne czy embrion ma tydzień, dwa miesiące czy sześć miesięcy. To zawsze jest człowiek – tylko w różnych stadiach rozwoju.

Każdy z nas był kiedyś tą pojedynczą komórką, tą „bezkształtną masą”, tym „zlepkiem komórek”, embrionem.

„Dziecko, które zanim się urodzi jest czymś bardzo maleńkim, sięgającym zaledwie milimetrów, od samego początku jest już pełnym człowiekiem. I tutaj można zaobserwować bardzo ciekawy fakt, że właściwie cała współczesna nauka nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że zaledwie powstały, najmniejszy jeszcze w swej formie zarodek ludzki jest już pełnym człowiekiem. To nie jest coś nieokreślonego, jakaś nieukształtowana materia, ale już od samego początku jest to pełnowartościowy człowiek”.

 Etapy prenatalnego rozwoju człowieka

I miesiąc. Maleńka istota ludzka zagnieżdża się w macicy, gdy jest w wieku jednego tygodnia. Organizm matki nie pozostaje obojętny na nowego lokatora – zatrzymuje się jej cykl miesięczny, zmiękczają się kości macicy przygotowując je do porodu, zwiększają się piersi, aby przygotować je do karmienia.

W 21 dniu zaczyna bić serce dziecka. W czwartym tygodniu mierzy już ponad pół centymetra. Ma głowę, tułów, zawiązki kończyn górnych. Istnieją już organy: serce, nerki, wątroba, przewód pokarmowy i naczynia krwionośne.

II miesiąc. W tym okresie dziecko intensywnie rozwija się, co minutę przybywa mu kilka tysięcy komórek nerwowych. Od 40 dnia zaczyna funkcjonować mózg. W 41 dniu pojawiają się pierwsze odruchy nerwowe oraz ruchy kształtujących się rączek i nóżek. Dziecko ma ukształtowane wszystkie podstawowe narządy, a jego serce bije rytmicznie 40-80 razy na minutę. Pod koniec drugiego miesiąca życia dziecko osiąga wzrost około 2 centymetrów i wagę około 2-3 gramów.

III miesiąc. Dziecko odczuwa ból już niemal całą powierzchnią ciała. Reaguje na niego jak dorosły człowiek – odsuwa się od źródła bólu, przesuwa w tył, gwałtownie rusza rękami i nogami, wykrzywia twarz. W tym okresie dziecko intensywnie ćwiczy swoje ruchy, przeciąga się, ziewa, zaciska piąstki, marszy brwi, prostuje palce u nóg. Jego wzrost wynosi 9 centymetrów, a waga około 30 gramów.

IV miesiąc. Wzrost dziecka dochodzi do około 25 centymetrów, a ciężar do około 20 dekagramów. Doskonalą się jego narządy wewnętrzne. Dziecko wykonuje około dwudziestu tysięcy ruchów w ciągu dnia.

V miesiąc. Matka odczuwa już pierwsze ruchy dziecka, które osiąga 30 centymetrów wzrostu i waży 40 dekagramów. Dziecko ćwiczy ruchy ssące warg.

VI miesiąc. Wytwarzają się wiązadła stawowe, kostnieje szkielet, rozwijają się płuca.

26 tydzień. Przedwcześnie urodzone dziecko jest już w stanie przeżyć.

40 tydzień. Po dziewięciu miesiącach życia w łonie matki dziecko rodzi się.

Ewa Sobolewska-Bielecka

Powyższy tekst jest fragmentem książki Ewy Sobolewskiej-Bieleckiej Każdy z nas był ludzkim embrionem.

Czytaj więcej z tej książki:

Każdy z nas był ludzkim embrionem

Ból odczuwany przez poczęte dziecko

Przedruk tekstu jest możliwy jedynie za podaniem klikalnego źródła.