Z Jego Ekscelencją księdzem biskupem Wacławem Depo, pasterzem Kościoła zamojsko-lubaczowskiego, rozmawia Sławomir Jagodziński.

Wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko wieszaniu krzyży we włoskich szkołach od tygodnia bulwersuje chrześcijan nie tylko we Włoszech, ale w wielu krajach Europy. Co można powiedzieć, w świetle tego orzeczenia, o kierunku, w którym zmierza nasz kontynent?

- Chciałbym uwydatnić dwa słowa, które adresuję do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka: "przerażenie" i "przestroga". Pojęcia te dobrze oddają bezmyślne podejście do ludzkiej kultury, która przecież charakteryzuje się sposobem myślenia, wyrażania i działania. Jest dla nas wielkim wyzwaniem, że społeczeństwa europejskie określa się dzisiaj jako ludzi "gasnącej nadziei". Ten wyrok pokazuje, że szerzy się - jak stwierdził już wcześniej Jan Paweł II - "europejska utrata pamięci i dziedzictwa chrześcijańskiego", jakbyśmy nie wiedzieli, z czego wyszliśmy i gdzie są nasze korzenie. Wydaje mi się słusznym mocny głos Rosy Alberoni, która w książce "Wygnać Chrystusa" (2006 r.) woła: "nadeszła chwila dla wierzących, by podnieść głowę, by przemówić, by ujawnić przemoc, bezprawie i niebezpieczeństwo... należy odbudować naszą zniekształconą tożsamość, a potem czuwać... bo nikomu nie służy brak twarzy: ani ateistom, ani wierzącym. Wygnać Chrystusa? Z umysłu by się jeszcze dało, jesteśmy przecież wolni. Ale z historii? Dosyć! Nie żartujmy! Nie można wygnać Stwórcy z jego stworzenia jak jakiegoś tyrana. Chrystus jest Panem, Bogiem z nami".

Wygląda na to, że metodą walki środowisk ateistycznych z chrześcijaństwem staje się coraz bardziej uchwalenie praw, które godzą w zasady chrześcijańskie i określone orzecznictwo sądów. To tendencja, która chyba zaczyna nam przypominać najgorsze karty z dziejów prześladowania Kościoła?

- Warto sięgać do - niestety ignorowanej przez środki społecznego przekazu - społecznej encykliki Ojca Świętego Benedykta XVI "Caritas in veritate". Papież podkreśla w niej, że "negowanie prawa do publicznego wyznawania własnej wiary i do działania, aby prawdy wiary kształtowały również życie publiczne, powoduje negatywne konsekwencje dla prawdziwego rozwoju. Wykluczenie religii ze sfery publicznej, podobnie jak fundamentalizm religijny z drugiej strony, przeszkadzają w spotkaniu osób oraz w ich współpracy dla rozwoju ludzkości. Wtedy życie publiczne zostaje pozbawione motywacji, a polityka przyjmuje postać ucisku i agresji" (nr 56).
Trzeba to mocno zaznaczyć, że wszelkie ustawodawstwo, a tym samym cały proces wychowania człowieka musi się liczyć z tym, że jeśli życie człowieka zostanie pozbawione ich transcendentnego fundamentu - gdzie Bóg ma swoje miejsce w sferze publicznej - to wówczas istnieje niebezpieczeństwo, że podstawowe prawa człowieka nie będą respektowane, a tym samym zostanie przekreślona wolność osobista. Jeszcze raz powróćmy do tekstu Benedykta XVI: "Ideologiczne zamknięcie się na Boga oraz ateizm obojętności zapominający o Stwórcy i narażone na zapominanie również o wartościach ludzkich, jawią się wśród największych przeszkód w rozwoju człowieka. Humanizm wykluczający Boga jest humanizmem nieludzkim!" (nr 78).

Czy nakaz zdejmowania krzyży w szkołach - a może niedługo w szpitalach, urzędach itd. - nie powinien wreszcie obudzić chrześcijan w Europie? Przecież niedługo możemy stać się obcymi we własnych Ojczyznach, które zostały ukształtowane przez wiarę i kulturę chrześcijańską.

- Wydaje się, że era totalitaryzmów przeminęła, a na naszych oczach i przy naszej milczącej zgodzie, Europa, a ściślej mówiąc europejskie trybunały, chcą rozwinąć taką "kulturę prawa", która wyklucza Boga z publicznej świadomości, spychając religię do sfery subkultury. Dlatego warto przywołać głos szczególnego świadka naszej polskiej historii - Prymasa Tysiąclecia. Ksiądz kard. Stefan Wyszyński w "Rozważaniach nad kulturą ojczystą" podkreślał bardzo mocno: "Naród bez dziejów, bez historii, bez przeszłości staje się wkrótce narodem bez ziemi, narodem bezdomnym, bez przyszłości... Idzie o to, aby młode pokolenie było dumne z naszej przeszłości, aby nie czuło się tułacze, bezdomne - dziś tu, a jutro tam - by miało instynkt zasiedziałości narodowej, ducha obrony i wolę trwania".

Już chyba najwyższy czas na chrześcijańskie "non possumus"! Przecież co nam zostanie, jeśli zrezygnujemy z krzyża?

- Wiele mamy do przekazania przyszłym pokoleniom, ale to co najwznioślejsze, co jest, i co musi pozostać podstawowym kryterium to tożsamość chrześcijańska i wierność kulturze własnego narodu i jego dziedzictwu. Ogarniając czujnym i odważnym spojrzeniem współczesną kulturę z jej tysiącem otwartych dróg, musimy orientować się w bogactwie propozycji, wciąż od nowa dokonywać wyboru, za tym wyborem musimy się nieustannie wypowiadać - jeżeli chcemy zachować wartości związane z osobą Zbawiciela Jezusa Chrystusa. Trzeba przypomnieć niezwykle mocne słowa, które wypowiedział Jan Paweł II do młodzieży na Westerplatte w 1987 roku, które dziś dla nas stają się programem drogi:
"Każdy z nas znajduje w życiu jakieś swoje 'Westerplatte'. Jakiś wymiar zadań, które musi podjąć i wypełnić. Jakąś słuszną sprawę, o którą nie można nie walczyć. Jakiś obowiązek, powinność, od której nie można się uchylić. Nie można 'zdezerterować'. Wreszcie - jakiś porządek prawd i wartości, które trzeba 'utrzymać' i 'obronić', tak jak to Westerplatte... w sobie i wokół siebie. Tak, obronić - dla siebie i dla innych".

Dziękuję za rozmowę.

Źródło: Nasz Dziennik